1/3

Ludwig Lazarus Zamenhof,  Ludwig Lazarus Zamenhof,  Ludwig Lazarus Zamenhof,
Дорога  La vojo  Auf sicherer Bahn
tradukita de Владимир Иванович Карзин  tradukita de Theodor Fuchs

Freie Übersetzung des Zamenhofschen esperantistischen Trutzliedes “La Vojo”, der Esperantistischen Jugend gewidmet

Сквозь темень кромешную к цели желанной Идём мы с мечтой благородной . Мерцает во тьме эта цель неустанно , Подобно звезде путеводной . И нас не страшат больше бесы ночные , Удары судьбы и насмешки сплошные . Кратчайший маршрут мы наметить сумели , И он доведёт нас до цели.

Tra densa mallumo briletas la celo,

Al kiu kuraĝe ni iras.

Simile al stelo en nokta ĉielo Al ni la direkton ĝi diras. Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj, Nek batoj de l’sorto, nek mokoj de l’homoj, Ĉar klara kaj rekta kaj tre difinita Ĝi estas, la voj’ difinita.

Es schimmert ein Licht durch Dunkel und Nacht, Wir ziehn ihm vertrauend entgegen. Wie nächtlich am Himmel der Sterne Pracht Uns leitet auf richtigen Wegen. Uns schrecket nicht der Gespenster Gedränge, Nicht Schläge des Schicksals, der Spott nicht der Menge, Denn hell und klar auf sicherer Bahn, Zieht uns verheißend der Stern voran.

Маршрут не меняя , всё прямо и прямо Нас сердце идти призывает . Ведь даже вода в постоянстве упрямом Гранитную твердь размывает . Надежда , упорство и долготерпенье - Вот принципы наши , и мы в упоенье Идём шаг за шагом , сквозь жизни заботы К плодам многолетней работы .

Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante

Ni iru la vojon celitan!

Eĉ guto malgranda, konstante frapante, Traboras la monton granitan. L’espero, l’obstino kaj la pacienco - Jen estas la signoj, per kies potenco Ni, paŝo posto paŝo, post longa laboro Atingon la celon en gloro.

Ohn’ Wanken und Schwanken nur immer voran,

Vor uns liegt klar die erkorene Bahn. Der fallende Tropfen, so schwach, so klein, Er höhlet den Felsen, durchbohrt das Gestein. Wo Glaube und Liebe und Hoffnung blühn, Da stehen auch unsere Zeichen. In ihrem Schutze nach heißen Müh’n, Das Ziel wir einst jubelnd erreichen.

…  …  …

2/3

Мы сеем и сеем , забыв про невзгоды , О счастье потомков мечтая . Пусть часть семян сгинет , но долгие годы Мы трудимся не отдыхая . Не нужен ваш труд , все смеясь утверждают

. Нет нужен , нет нужен , сердца повторяют . Смелее вперёд ! Будут славить нас внуки , Коль выдержим мы эти муки !

Ni semas kaj semas, neniam laciĝas, Pri l’tempoj estontaj pensante. Cent semoj perdiĝas, mil semoj perdiĝas - Ni semas kaj semas konstante. “Ho, ĉesu!” mokante la homoj admonas - “Ne ĉesu, ne ĉesu!” en kor’ al ni sonas - “Obstine antaŭen! La nepoj vin benos, Se vi pacience eltenos!”

Wir streuen den Samen ohn’ Unterlaß, Gedenkend der kommenden Zeiten. Manch Same verdorrt, manch Same verweht, Wir neue Saaten bereiten. “Laßt ab”, ruft die Menge, “Euch blüht kein Glück”, “Steht fest”, so tönt es im Chore zurück. Weicht nimmer dem Spotte, weicht nimmer dem Drohn, Euch winkt in der Zukunft ein herrlicher Lohn.

Когда в злую засуху ветер суровый Увядший листок обрывает , Мы ветер лишь хвалим , ведь дерево новый Прилив свежих сил обретает . Наш орден отважный уже не погибнет И цель долгожданную всё же достигнет , Шагает он смело , в боях закалённый , Святою мечтой окрылённый !

Se longa sekeco aŭ ventoj subitaj

Velkantaj foliojn deŝiras,

Ni dankas la venton kaj, repurigitaj Ni forton pli freŝan akiras. Ne mortos jam via bravega anaro, Ĝin jam ne timigas la vento, nek staro, Obstine ĝi paŝas, provita, hardita, Al cel’ unu fojon signita!

Die welkdenden Blätter, wom Sturme verweht,

Sie wirbeln auf nieder.

Der Sturm erfrischt und reinigt die Luft,

Gibt frische Kräfte uns wieder.

Unsere brave Mannschaft wanket nicht,

Es sind gar wackere Streiter,

Erprobt und gehärtet im heißen Kampf,

Ziehn ruhig des Weges sie weiter.

Маршрут не меняя , всё прямо и прямо Нас сердце идти призывает . Ведь даже вода в постоянстве упрямом Гранитную твердь размывает . Надежда , упорство и долготерпенье - Вот принципы наши , и мы в упоенье Идём шаг за шагом , сквозь жизни заботы К плодам многолетней работы .

Nur rekte, kuraĝe kaj ne flankiĝante Ni iru la vojon celitan! Eĉ guto malgranda, konstante frapante, Traboras la monton granitan. L’espero, l’obstino kaj la pacienco - Jen estas la signoj, per kies potenco Ni, paŝo posto paŝo, post longa laboro Atingon la celon en gloro.

Es bricht durch das Dunkel ein helles Licht,

Es strahlt uns verheißend entgegen.

Wir bangen und wanken und schwanken nicht,

Hell wird es auf all unseren Wegen.

Uns schrecket der Hohn nicht, uns schreckt nicht der Spott, Was immer die Menge auch triebe. Mit uns ist die Hoffnung, mit uns ist Gott, Mit uns ist die ewige Liebe.

…  …  …

3/3

Traduko de la Esperanta poemo “La vojo” de Ludwig Lazarus Zamenhof (Ludoviko Lazaro Zamenhofo, ∗1859-12-15 – †1917-04-14) en la Rusan de Владимир Иванович Карзин.

Arg-969-1955 (2014-03-01 14:08:47)

Pri la tradukinto vidu la retejon . Aliaj rus-linvaj poemoj de la sama aŭtoro troviĝas sub http: // profilib. com/ chtenie/ 130043/ ladimir-karzin-pervye-shagi-v-esperanto-30-urokov-v-stikhakh-4. php . Vidu ankaŭ: http: // profilib. com/ kniga/ 130043/ vl dimir-karzin-pervye-shagi-v-esperanto-30-urokov-v-stikhakh. php Verkinto de tiu ĉi Esperanta poemo estas Ludwig Lazarus Zamenhof (Ludoviko Lazaro Zamenhofo, ∗1859-12-15 – †1917-04-14).

Arg-969-1950 (2014-03-01 10:57:16)

Traduko de la Esperanta poemo “La vojo” de Ludwig Lazarus Zamenhof (Ludoviko Lazaro Zamenhofo, ∗1859-12-15 – †1917-04-14) en la Germanan de Theodor Fuchs (∗1842-09-15 – †1925-10-05).

Arg-969-1951 (2014-02-13 23:48:49)

Tiu ĉi poem-germanigo aperis en 1911 ĉe A. Schönfeld, I. Universitätsstr. 8, Vieno, Aŭstrujo. Pri la tradukinto vidu la vikipedian retejon http: // de. wikipedia. org/ wiki/ Theodor_Fuchs aŭ http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Theodor_Fuchs .