1/3

Михаил Лермонтов,  Михаил Лермонтов,  Михаил Лермонтов,

Der Tod des Dichters La morto de la poeto

Der Tod des Dichters

tradukita de Friedrich von Bodenstedt tradukita de Konstantin Gusev

tradukita de N. N. 77

…  …  …

2/3

Der Dichter wollte seine Eh-

re rächen, Die er durch giftges Wort

verletzt geglaubt, Da traf ihn selbst das Blei,

sein Herz zu brechen, Zu beugen sein gewaltig

Haupt… … Und Manche jetzt

frohlocken, daß er fiel, Und rühmen gar den

Mörder, der sein Ziel So gut getroffen, und im kal-

ten Muthe, Fest, ohne Zittern, that den

Mörderschuß, Der unser Land geröthet,mit

dem Blute Des liederreichen Genius… ... Ein Abenteurer kam er

aus der Ferne, Er nahm kein Herz mit sich,

ließ keins zurück — Rang sucht’ er bei uns, Titel,

Ordenssterne, Denn unverständlich war

ihm andres Glück, Er fand was er gesucht in

unsrer Mitte, Er fand bei uns ein zweites

Vaterland – Sein Dank war: daß er sonst

auf jedem Schritte Was ihm begegnete,

verächtlich fand. Fremd blieb er unsrer Spra-

che, unsrer Sitte, Das Volk war ihm ein Ge-

genstand des Hohnes, Er suchte keine Gunst als die

des Thrones...

Pereis li, poet’ de justo, Murdita per la kalumni’, Kun peza plumbo en la

brusto Kaj venĝavido mortis li! ... Ne povis la animo luma Subiĝi al la malhonor’, Li sola kontraŭ fals’ mon-

duma Ribelis ... Kaj li estas for! Murdita! ... Do por kio plo-

roj, De l’ povraj laŭdoj tarda

ĥor’ Kaj sinpravigoj de l’ sinjo-

roj? Pro fato li jam estas for! Kaj ĉu ne vi kolere pelis La noblan kanton de liber’, Elblovi incendion celis El la ĵaluzo – nur fajrer’? Do ĝoju ... Mutas bardo

nia, La bonon rompis la mal-

bon’. Ne lumas plu la stel’ genia, Forvelkis la solena kron’. Murdinto lia senkompata Ekpremis feron de la ĉan’, La koro vanta batis glate, Neniom tremis tiu man’. Kaj ĉu ne miro, ĉu ne

strango? Pelata per la sort’ mi-

grant’, Nomadis li en nia land’ En serĉo de feliĉ’ kaj rango, Ofende mokis pli kaj pli De nia tero lingvon, moron Kaj malestimis nian glo-

ron, Ne sciis en la sanga horo, Sur kion levis sian manon

li! ... En tombo kuŝas jam la bar-

do, Samkiel tiu, kiun li kun ar-

do Prikantis sorĉe en la vers-

roman’ – Kantisto de bonkoro kaj

bonfarto Murdita per la senkompata

man’. Por kio de la pac’ kaj sim-

plo vilaĝloka Enpaŝis mise li al la mon-

dum’ sufoka Por la sincera sent’ kaj li-

berema saĝ’? Por kio premis li la mala-

mikajn manojn, En la envia rond’ serĉante

la kompanojn, Li, kompreninta homojn de

l’ junaĝ’?... Anstataŭ simpla kron’ al li

surmetis ili La kronon dornan, nur kun

laŭro por ornam’ – Ĝi devas kvazaŭ ĉiam brili, Sed kaŝe piki, piki jam; Venenis liajn lastajn horo-

jn frido, Malica flustro mokis lin,

kaj jen Li mortis kun la vana

venĝavido, Kun kaŝa disreviĝo kaj

ĉagren’. La kantoj de mirinda brilo Ne sonas jam sub la ĉiel’, Malhelas lia mortazilo, Surbuŝe kuŝas la sigel’. Kaj vi, arogaj heredantoj De la gepatroj malhone-

staj, nun Tretantaj per la fiaj sklavaj

plandoj La familiojn, kiujn lasis la

fortun’! Vi en avida ar’ starantaj ĉe

la trono Ekzekutistoj de genio,

glor’, liber’, Kaj gardas vin la leĝo, kiel

krono, Silentu antaŭ vi la justo kaj

la ver’! Sed estas dia juĝ’,

malĉastaj dorlotatoj,

Kaj la juĝisto jam atendas

vin, Ne aĉetebla per la or’ kaj

flatoj Li krimojn viajn an-

taŭvidas ĝis la fin’. Kaj jam al vi la kalumnia

lango Ne helpos per la malhone-

sta ard’, Kaj ne forlavos vi per via

nigra sango La sanktan sangon de la

bard’!

Der Dichter fiel – von Schurken

wähnte Er seiner Ehre sich beraubt. Er traf ins Herz, der ihn verhöhnte, Und sterbend sank sein stolzes

Haupt! Nicht mehr ertrug das Herz des Dich-

ters der Schwätzer niederträchtiges Spiel gegen die Meinung des Gelichters stand einsam er wie je ... und fiel! Er fiel! ... Was hilft’s, daß ihr nun

sammelt unnützes Lob und ihn beleckt, daß ihr Entschuldigungen stammelt?

— Zu spät, das Urteil ist vollstreckt; Wer trieb ihn denn? War es nicht euer boshaftes Spiel, das ihn verführt. das des Genies bewahrtes Feuer zu offnen Bränden angeschürt? Ihr habts erreicht ... er ging verbinen zugrund an Qual und Überdruß; das Licht erlosch, das Laub verwirren am Blütenkranz des Genius. Der ihn gemordet, kalten Blutes hat er‘s getan ... er schoß gewandt; sein leeres Herz war rohen Mutes, und nicht gezittert hat die Hand. Was wunder auch? ... aus fernen Rei-

chen kam er als Abenteurer her, und hundert andre so wie er, sich Glück und Ämter zu erschlei-

chen; er schätzte unser Land gering, sein Recht und Brauch, sein Wort

und Wissen hatt gern uns Ruhm und Ehr entris-

sen; wie konnte er beim Abschuß wissen, an wem sich seine Hand verging! ... Nun ist er tot, vom Grab verschlun-

gen wie jener Sänger, vom Geschick be-

zwungen, weil Eifersucht sein Herz verbrannt den er mit wunderbarer Kraft besun-

gen, erschlagen wie auch er von mitleidlo-

ser Hand Weshalb ließ er das Glück und stiller

Freundschaft Kerzen und trat in diese Welt, die ungebund-

ne Herzen und glühnde Leidenschaft in faulem

Dunst erstickt? Weshalb gab er die Hand nichtsnut-

zigen Ehrbesudlem, weshalb denn glaubte er den schmeichlerischen Hudlem, er, der als Kind doch schon der Men-

schen Herz durchblickt? Man riß den Kranz ihm fön - gehüllt

in Lorbeer, schenkten sie ihm den Domenkranz, der einer

Krone glich: Doch die verborgnen- Domen senkten tief in die edle Stirne sich; vom tückischen Geraun, vom Hohn

der Ignoranten war ihm vergiftet noch der letzte Au-

genblick. Er fiel - da Ehrgefühl und Rachedurst

ihn brannten, in hoffnungslosem Gram um sein ver-

lornes Glück.

…  …  …

http://www.poezio.net/version?poem-id=951&version-id=1918,1917,1919

3/3

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en la Germanan de Friedrich von Bodenstedt (∗1819 – †1892).

Arg-951-1918 (2013-12-15 20:30:08)

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en Esperanton de Konstantin Gusev (†1980-11-09).

Arg-951-1917 (2013-12-15 10:56:39)

Tiu ĉi poem-esperangigo troviĝas en la retejo http: // donh. best. vwh. net/ Esperanto/ Literaturo/ Poezio/ morto_poetou. html .

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en la Germanan de N. N. 77.

Arg-951-1919 (2013-12-15 20:59:34)

Siehe: http: // www. winter-zeulenroda. de/ webseiten/ lermontov. htm .

http://www.poezio.net/version?poem-id=951&version-id=1918,1917,1919