1/3

Михаил Лермонтов,  Михаил Лермонтов,  Михаил Лермонтов,
La morto de la poeto  Der Tod des Dichters  Der Tod des Dichters
tradukita de Konstantin Gusev  tradukita de Friedrich von Bodenstedt  tradukita de N. N. 77
…  …  …

2/3

Pereis li, poet’ de justo, Murdita per la kalumni’, Kun peza plumbo en la brusto Kaj venĝavido mortis li! ... Ne povis la animo luma Subiĝi al la malhonor’, Li sola kontraŭ fals’ monduma Ribelis ... Kaj li estas for! Murdita! ... Do por kio ploroj, De l’ povraj laŭdoj tarda ĥor’ Kaj sinpravigoj de l’ sinjoroj? Pro fato li jam estas for! Kaj ĉu ne vi kolere pelis La noblan kanton de liber’, Elblovi incendion celis El la ĵaluzo – nur fajrer’? Do ĝoju ... Mutas bardo nia, La bonon rompis la malbon’. Ne lumas plu la stel’ genia, Forvelkis la solena kron’. Murdinto lia senkompata Ekpremis feron de la ĉan’, La koro vanta batis glate, Neniom tremis tiu man’. Kaj ĉu ne miro, ĉu ne strango? Pelata per la sort’ migrant’, Nomadis li en nia land’ En serĉo de feliĉ’ kaj rango, Ofende mokis pli kaj pli De nia tero lingvon, moron Kaj malestimis nian gloron, Ne sciis en la sanga horo, Sur kion levis sian manon li! ... En tombo kuŝas jam la bardo, Samkiel tiu, kiun li kun ardo Prikantis sorĉe en la versroman’ – Kantisto de bonkoro kaj bonfarto Murdita per la senkompata man’. Por kio de la pac’ kaj simplo vilaĝloka Enpaŝis mise li al la mondum’ sufoka Por la sincera sent’ kaj liberema saĝ’? Por kio premis li la malamikajn manojn, En la envia rond’ serĉante la kompanojn, Li, kompreninta homojn de l’ junaĝ’?... Anstataŭ simpla kron’ al li surmetis ili La kronon dornan, nur kun laŭro por or-

nam’ – Ĝi devas kvazaŭ ĉiam brili, Sed kaŝe piki, piki jam; Venenis liajn lastajn horojn frido, Malica flustro mokis lin, kaj jen Li mortis kun la vana venĝavido, Kun kaŝa disreviĝo kaj ĉagren’. La kantoj de mirinda brilo Ne sonas jam sub la ĉiel’, Malhelas lia mortazilo, Surbuŝe kuŝas la sigel’. Kaj vi, arogaj heredantoj De la gepatroj malhonestaj, nun Tretantaj per la fiaj sklavaj plandoj La familiojn, kiujn lasis la fortun’! Vi en avida ar’ starantaj ĉe la trono Ekzekutistoj de genio, glor’, liber’, Kaj gardas vin la leĝo, kiel krono, Silentu antaŭ vi la justo kaj la ver’! Sed estas dia juĝ’, malĉastaj dorlotatoj, Kaj la juĝisto jam atendas vin, Ne aĉetebla per la or’ kaj flatoj Li krimojn viajn antaŭvidas ĝis la fin’. Kaj jam al vi la kalumnia lango Ne helpos per la malhonesta ard’, Kaj ne forlavos vi per via nigra sango La sanktan sangon de la bard’!

Der Dichter wollte seine Ehre rächen,

Die er durch giftges Wort verletzt geglaubt, Da traf ihn selbst das Blei, sein Herz zu bre-

chen, Zu beugen sein gewaltig Haupt… … Und Manche jetzt frohlocken, daß er fiel, Und rühmen gar den Mörder, der sein Ziel So gut getroffen, und im kalten Muthe, Fest, ohne Zittern, that den Mörderschuß, Der unser Land geröthet,mit dem Blute Des liederreichen Genius… ... Ein Abenteurer kam er aus der Ferne, Er nahm kein Herz mit sich, ließ keins zurück

— Rang sucht’ er bei uns, Titel, Ordenssterne, Denn unverständlich war ihm andres Glück, Er fand was er gesucht in unsrer Mitte, Er fand bei uns ein zweites Vaterland – Sein Dank war: daß er sonst auf jedem Schrit-

te Was ihm begegnete, verächtlich fand. Fremd blieb er unsrer Sprache, unsrer Sitte, Das Volk war ihm ein Gegenstand des Hohnes, Er suchte keine Gunst als die des Thrones...

Der Dichter fiel – von Schurken wähnte

Er seiner Ehre sich beraubt.

Er traf ins Herz, der ihn verhöhnte, Und sterbend sank sein stolzes Haupt! Nicht mehr ertrug das Herz des Dichters der Schwätzer niederträchtiges Spiel gegen die Meinung des Gelichters stand einsam er wie je ... und fiel! Er fiel! ... Was hilft’s, daß ihr nun sammelt unnützes Lob und ihn beleckt, daß ihr Entschuldigungen stammelt? — Zu spät, das Urteil ist vollstreckt; Wer trieb ihn denn? War es nicht euer boshaftes Spiel, das ihn verführt. das des Genies bewahrtes Feuer zu offnen Bränden angeschürt? Ihr habts erreicht ... er ging verbinen zugrund an Qual und Überdruß; das Licht erlosch, das Laub verwirren am Blütenkranz des Genius. Der ihn gemordet, kalten Blutes hat er‘s getan ... er schoß gewandt; sein leeres Herz war rohen Mutes, und nicht gezittert hat die Hand. Was wunder auch? ... aus fernen Reichen kam er als Abenteurer her, und hundert andre so wie er, sich Glück und Ämter zu erschleichen; er schätzte unser Land gering, sein Recht und Brauch, sein Wort und Wissen hatt gern uns Ruhm und Ehr entrissen; wie konnte er beim Abschuß wissen, an wem sich seine Hand verging! ... Nun ist er tot, vom Grab verschlungen wie jener Sänger, vom Geschick bezwungen, weil Eifersucht sein Herz verbrannt den er mit wunderbarer Kraft besungen, erschlagen wie auch er von mitleidloser Hand Weshalb ließ er das Glück und stiller Freundschaft Kerzen und trat in diese Welt, die ungebundne Herzen und glühnde Leidenschaft in faulem Dunst erstickt? Weshalb gab er die Hand nichtsnutzigen Ehrbesudlem, weshalb denn glaubte er den schmeichlerischen Hudlem, er, der als Kind doch schon der Menschen Herz durchblickt? Man riß den Kranz ihm fön - gehüllt in Lorbeer, schenkten sie ihm den Domenkranz, der einer Krone glich: Doch die verborgnen- Domen senkten tief in die edle Stirne

sich; vom tückischen Geraun, vom Hohn der Ignoranten war ihm vergiftet noch der letzte Augenblick. Er fiel - da Ehrgefühl und Rachedurst ihn brannten, in hoffnungslosem Gram um sein verlornes Glück.

…  …  …

http://www.poezio.net/version?poem-id=951&version-id=1917,1918,1919

3/3

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en Esperanton de Konstantin Gusev (†1980-11-09).

Arg-951-1917 (2013-12-15 10:56:39)

Tiu ĉi poem-esperangigo troviĝas en la retejo http: // donh. best. vwh. net/ Esperanto/ Literaturo/ Poezio/ morto_poetou. html .

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-

27) en la Germanan de Friedrich von Bodenstedt (∗1819 – †1892).

Arg-951-1918 (2013-12-15 20:30:08)

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en la Germanan de N. N. 77.

Arg-951-1919 (2013-12-15 20:59:34)

Siehe: http: // www. winter-zeulenroda. de/ webseiten/ lermontov. htm .

http://www.poezio.net/version?poem-id=951&version-id=1917,1918,1919