1/3

Михаил Лермонтов,  Михаил Лермонтов,  Михаил Лермонтов,

Смерть поэта La morto de la poeto

Der Tod des Dichters

tradukita de Konstantin Gusev tradukita de N. N. 76

Laŭvorta germanigo

…  …  …

2/3

Погиб  поэт!  —

невольник чести — Пал, оклеветанный

молвой, С свинцом в груди и

жаждой мести, Поникнув гордой

головой!.. Не вынесла душа поэта Позора мелочных

обид, Восстал он против

мнений света Один как прежде... и

убит! Убит!.. к чему теперь

рыданья, Пустых похвал

ненужный хор, И жалкий лепет

оправданья? Судьбы свершился

приговор! Не вы ль сперва так

злобно гнали Его свободный, смелый

дар И для потехи

раздували Чуть затаившийся

пожар? Что ж? веселитесь... —

он мучений Последних вынести не

мог: Угас, как светоч,

дивный гений, Увял торжественный

венок. Его убийца

хладнокровно Навел удар... спасенья

нет: Пустое сердце бьется

ровно, В руке не дрогнул

пистолет. И что за диво?..

издалёка, Подобный сотням

беглецов, На ловлю счастья и

чинов Заброшен к нам по

воле рока; Смеясь, он дерзко

презирал Земли чужой язык и

нравы; Не мог щадить он

нашей славы; Не мог понять в сей

миг кровавый, На что он руку

поднимал!.. И он убит — и взят

могилой, Как тот певец,

неведомый, но милый,

Добыча ревности

глухой, Воспетый им с такою

чудной силой, Сраженный, как и

он, безжалостной рукой.

Зачем от мирных нег и дружбы простодушной

Вступил он в этот свет завистливый и душный

Для сердца вольного и пламенных страстей?

Зачем он руку дал клеветникам ничтожным,

Зачем поверил он словам и ласкам ложным,

Он, с юных лет постигнувший людей?..

И прежний сняв венок — они венец терновый,

Увитый лаврами,

надели на него: Но иглы тайные сурово Язвили славное чело; Отравлены его

последние мгновенья

Коварным шопотом насмешливых невежд,

И умер он — с напрасной жаждой мщенья,

С досадой тайною

обманутых надежд. Замолкли звуки

чудных песен, Не раздаваться им

опять: Приют певца угрюм и

тесен, И на устах его печать.

— А вы, надменные

потомки Известной подлостью

прославленных отцов,

Пятою рабскою

поправшие обломки Игрою счастия

обиженных родов! Вы, жадною толпой

стоящие у трона, Свободы, Гения и

Славы палачи! Таитесь вы под сению

закона, Пред вами суд и

правда — всё молчи!..

Но есть и божий суд, наперсники разврата!

Есть грозный суд: он

ждет; Он не доступен звону

злата, И мысли и дела он

знает наперед. Тогда напрасно вы

прибегнете к злословью:

Оно вам не поможет

вновь, И вы не смоете всей

вашей черной кровью

Поэта праведную кровь!

Pereis li, poet’ de justo, Murdita per la kalum-

ni’, Kun peza plumbo en la

brusto Kaj venĝavido mortis

li! ... Ne povis la animo luma Subiĝi al la malhonor’, Li sola kontraŭ fals’

monduma Ribelis ... Kaj li estas

for! Murdita! ... Do por kio

ploroj, De l’ povraj laŭdoj tar-

da ĥor’ Kaj sinpravigoj de l’

sinjoroj? Pro fato li jam estas

for! Kaj ĉu ne vi kolere pe-

lis La noblan kanton de li-

ber’, Elblovi incendion celis El la ĵaluzo – nur faj-

rer’? Do ĝoju ... Mutas bar-

do nia, La bonon rompis la

malbon’. Ne lumas plu la stel’

genia, Forvelkis la solena

kron’. Murdinto lia senkom-

pata Ekpremis feron de la

ĉan’, La koro vanta batis gla-

te, Neniom tremis tiu

man’. Kaj ĉu ne miro, ĉu ne

strango? Pelata per la sort’ mi-

grant’, Nomadis li en nia land’ En serĉo de feliĉ’ kaj

rango, Ofende mokis pli kaj pli De nia tero lingvon,

moron Kaj malestimis nian

gloron, Ne sciis en la sanga ho-

ro, Sur kion levis sian ma-

non li! ... En tombo kuŝas jam la

bardo, Samkiel tiu, kiun li kun

ardo Prikantis sorĉe en la versroman’ – Kantisto de bonkoro kaj bonfarto Murdita per la senkompata man’. Por kio de la pac’ kaj simplo vilaĝloka Enpaŝis mise li al la mondum’ sufoka Por la sincera sent’ kaj liberema saĝ’? Por kio premis li la malamikajn manojn, En la envia rond’ serĉante la kompanojn,

Li, kompreninta homojn de l’ junaĝ’?... Anstataŭ simpla kron’ al li surmetis ili La kronon dornan, nur kun laŭro por ornam’ –

Ĝi devas kvazaŭ ĉiam

brili, Sed kaŝe piki, piki jam; Venenis liajn lastajn horojn frido, Malica flustro mokis

lin, kaj jen Li mortis kun la vana

venĝavido, Kun kaŝa disreviĝo kaj

ĉagren’. La kantoj de mirinda

brilo Ne sonas jam sub la

ĉiel’, Malhelas lia mortazilo, Surbuŝe kuŝas la sigel’. Kaj vi, arogaj heredan-

toj De la gepatroj malhonestaj, nun Tretantaj per la fiaj sklavaj plandoj La familiojn, kiujn lasis

la fortun’! Vi en avida ar’ starantaj ĉe la trono Ekzekutistoj de genio, glor’, liber’, Kaj gardas vin la leĝo,

kiel krono, Silentu antaŭ vi la justo kaj la ver’! Sed estas dia juĝ’, malĉastaj dorlotatoj,

Kaj la juĝisto jam atendas vin, Ne aĉetebla per la or’

kaj flatoj Li krimojn viajn antaŭvidas ĝis la fin’. Kaj jam al vi la kalum-

nia lango Ne helpos per la malho-

nesta ard’, Kaj ne forlavos vi per via nigra sango La sanktan sangon de

la bard’!

Der Dichter fiel! …. Als Sklave der Ehre ist er gefallen, verleumdet vom Gerücht, mit Blei in der Brust und dem Durst nach

Rache, beugend sein stolzes Haupt! … Die Seele des Dichters hatte die Schmach kleinlicher Kränkungen nicht

mehr ertragen, er hatte sich erhoben gegen die Meinungen

der Gesellschaft, allein wie schon immer… und er wurde

getötet! Getötet … wozu jetzt das Weinen, der unnütze Chor leerer Lobeshymnen und das klägliche Gestammel der Rechtferti-

gung? Das Urteil des Schicksals wurde vollstreckt! Habt ihr nicht eben noch auf infame Weise seine freie, kühne Begabung gejagt und den kaum verborgenen Brand zum Spaß angefacht? Nun, so vergnügt euch denn … er vermochte

die letzten Peinigungen nicht zu ertragen: Einer Fackel gleich erloschen ist der herrliche

Genius, verwelkt ist der triumphale Kranz. Kaltblütig hat sein Mörder den Schlag geführt … eine Rettung gab es

nicht: Gleichmäßig schlägt das leere Herz, die Pistole zittert nicht in der Hand. Und was ist daran auch so erstaunlich? …

aus der Ferne, Hunderten anderen Flüchtlingen gleich, wurde er auf der Jagd nach Glück und Kar-

riere nach dem Willen des Schicksals zu uns ver-

schlagen, lächelnd verachtete er frech Sprache und Sitte des fremden Landes, konnte ihn, der unser Ruhm war, nicht ver-

schonen; vermochte in jenem blutigen Augenblick

nicht zu begreifen, wogegen er seine Hand erhob! Und er wurde getötet – und aufgenommen

vom Grab, wie jener unbekannte, doch liebenswürdige

Sänger, eine Beute gefühlloser Eifersucht, besungen von ihm mit so wunderbarer Kraft, von einer erbarmungslosen Hand gefällt, wie

auch er. Warum nur trat er aus den friedlichen Wonnen und der aufrichtigen Freundschaft ein in diese neidische Welt, so bedrückend für ein freies Herz und feurige Leidenschaf-

ten? Warum reichte er nichtswürdigen Verleum-

dern die Hand, warum schenkte er lügnerischen Worten und

Schmeicheleien Glauben, er, der doch von jungen Jahren an die Men-

schen durchschaut hatte? Und sie nahmen ihm den einstigen Kranz –

eine Dornenkrone, mit Lorbeer umwunden, setzten sie ihm auf: Doch verborgene Nadeln verletzten roh seine ruhmreiche Stirn; vergiftet wurden seine letzten Augenblicke durch das hinterhältige Geflüster höhnischer

Ignoranten, und er starb mit dem vergeblichen Durst

nach Rache, mit dem geheimen Verdruss betrogener Hoff-

nungen. Verstummt sind die Klänge seiner wunderba-

ren Lieder, sie werden nie mehr erklingen: Düster und eng ist die Heimstatt des Sängers, und auf seinen Lippen liegt ein Siegel. Ihr aber, ihr hochmütigen Nachkommen eurer für ihre notorische Schurkerei

berühmten Väter, die ihr mit sklavischem Fuß jene erledigt

habt, die von den durch die Laune des Schicksals gekränkten Geschlechtern übriggeblieben waren!

Ihr, die ihr am Thron steht als gierige Schar, Henker von Freiheit, Genie und Ruhm! Ihr verbergt euch hinter dem schützenden

Gesetz, vor euch müssen Gericht und Wahrheit, muss

alles schweigen … Doch gibt es ein göttliches Gericht, ihr Lieb-

linge des Lasters! Es gibt ein furchteinflößendes Gericht: Es er-

wartet euch; das wird nicht weich beim Klang des Goldes, und die Gedanken und Taten kennt es im vor-

aus. Vergebens werdet ihr dann eure Zuflucht bei

der Verleumdung suchen: Noch einmal wird sie euch nicht helfen, und mit all eurem schwarzen Blut werdet ihr

nicht fortwaschen das gerechte Blut des Dichters!

…  …  …

http://www.poezio.net/version?poem-id=951&version-id=1915,1917,1916

3/3

Verkinto de tiu ĉi Rusa poemo estas Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27).

Arg-951-1915 (2013-12-15 10:39:19)

Mi, Manfred Retzlaff, trovis tiun ĉi poemon en la retejo http: // www. stihi-xix-xx-vekov. ru/ ler352. html .

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en Esperanton de Konstantin Gusev (†1980-11-09).

Arg-951-1917 (2013-12-15 10:56:39)

Tiu ĉi poem-esperangigo troviĝas en la retejo http: // donh. best. vwh. net/ Esperanto/ Literaturo/ Poezio/ morto_poetou. html .

Traduko de la Rusa poemo “Смерть поэта” de Михаил Лермонтов (∗1814-10-15 – †1841-07-27) en la Germanan de N. N. 76.

Arg-951-1916 (2013-12-15 10:41:49)

Tiu ĉi laŭvorta poem-germanigo troviĝas en la retejo http: // blog. zvab. com/ 2008/ 03/ 13/ michail-jurjewitsch-lermontow/ .

http://www.poezio.net/version?poem-id=951&version-id=1915,1917,1916