1/2

Adam Mickiewicz,  Adam Mickiewicz,
Śmierć pułkownika  Morto de kolonelo

tradukita de Manfred Retzlaff

W głuchej puszczy, przed chatkąleśnika, Rota strzelców stanęła zielona; A u wrót stoi stra ż pułkownika, Tam w izdebce pułkownik ich kona. Z wiosek zbiegły siętłumy wieśniacze. Wódz to był wielkiej mocy i sławy, Kiedy po nim lud prosty tak płacze I o zdrowie tak pyta ciekawy.

En arbaro, ĉe dom’ de forstisto, Estis ar’ de pafistoj staranta, Ĉe la pord’ kolonela gardisto, En la dom’ kolonelo mortanta. Homoj el la vilĝoj kuniris, Armeestron ĉi tiun konantaj, Ties forton kaj gloron admiris, Pri la sort’ de ĉi tiu plorantaj.

Kazał konia pułkownik kulbaczyć, Konia w ka żdej sławnego potrzebie; Chce go jeszcze przed śmierciąobaczyć, Kazał przywieść do izby do siebie. Kazał przynieść swój mundur strzelecki, Swój kordelas i pas i ładunki: Stary żołnierz, on chce, jak Czarniecki, Umierając swe żegnać rynsztunki.

Tiu sian ĉevalon seligis, La ĉevalon tre riĉan je gloro, En la domon ĝin enkondukigis, Por ĝin vidi en sia mort-horo. Ankaŭ la uniformon alporti Li ordonis kaj sian pafaĵon, Volis li kiel soldato ne morti, Ne vidinte plu sian armaĵon.

A gdy konia ju ż z izby wywiedli, Potem do niej wszedł ksiądz z Panem Bogiem; I żołnierze od żalu pobledli, A lud modlił się, klęcząc przed progiem. Nawet starzy Kościuszki żołnierze: Tyle krwi swej i cudzej wylali, Łzy ni jednej — a teraz płakali, I mówili z księżami pacierze.

La ĉevalo jam enkondukiĝis, Kiam pastro la domon eniris, Ĉiu hom’ pro bedaŭro paliĝis, Surgenue preĝ-vortojn ekdiris. Eĉ maljunaj soldatoj plorantaj, Kiuj tiom da sango fluigis, Senkompate aliajn plorigis, Estis nun siajn manojn faldantaj.

Z rannym świtem dzwoniono w kaplicy. Ju ż przed chatąnie było żołnierza, Bo ju ż Moskal był w tej okolicy. Przyszedł lud widzieć zwłoki rycerza. Na pastuszym tapczanie on le ży; W ręku krzy ż, w głowach siodło i burka, A u boku kordelas, dwururka.

Sonoriloj eksonis, matenis; Estis la soldatar’ jam irinta; Homoj, vidi la korpon alvenis, Tiun de l’ kavaliro mortinta. Kuŝis li sur la lito paŝtista, Kun la kruc’ en la manoj, kun selo Sia, sia pafil’ kaj mantelo, En la verda vestaĵo pafista.

Lecz ten wódz, choć w żołnierskiej odzie ży, Jakie piękne, dziewicze ma lica! Jakąpierś!... Ach, to była dziewica, To Litwinka, dziewica-bohater, Wódz powstańców: Emilia Plater!

Tamen - kian knabinan vizaĝon Tiu havis kaj kian jun-aĝon! Estis tiu ĉi bela virino Emilia Plater’, heroino.^{2}

…  …

2aŭ:

2/2

Verkinto de tiu ĉi Pola poemo estas Adam Mickiewicz (Adamo Mickjeviĉo, ∗1789 – †1855), publikigita 1832.

Arg-756-1518 (2013-01-04 16:29:59)

Vidu ankaŭ la retejon http: // pl. wikisource. org/ wiki/ %C5% 9Amier% C4% 87_pu% C5% 82kownika .

Traduko de la Pola poemo “Śmierć pułkownika” de Adam Mickiewicz (Adamo Mickjeviĉo, ∗1789 – †1855) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04) en 1984-01-30.

MR-080-3 / Arg-756-1519 (2013-01-04 16:24:54)

Mi, Manfred Retzlaff, tradukis tiun ĉi polan poemon kun la helpo de s-ino El żbieta Klünder (14.03.1954 - 22.04.2002). Vidu ankaŭ: http: // www. ek-stiftung. de/ Deutsch/ Leben. html .

http://www.poezio.net/version?poem-id=756&version-id=,1518,1519

De l’ nacia ribel’ heroino.