1/2

Nikolaus Lenau,

La postiljono

tradukita de Manfred Retzlaff

Ĉarma estis nokt’ de Maj’, nuboj de arĝento flugis ĉe l’ ĉielo kaj^{2} blovis varma vento.

Ekdorminte kuŝis nun voj’ kaj strato ĉiu; noktogardis nur la lun’ kaj krom ĝi neniu.

Kaj trankvile tra l’ kampar’ iris la aero, kie dormis la idar’ de la primavero.

Nur la rivereto sen bruo fluis tie, kaj odoris floroj jen, sonĝe idilie.

Postiljono krudis pli, vipon li knaligis, lian kornon laŭte li tra la val’ sonigis.

Sonis de l’ ĉevaloj kvar, dum la veturado, tra floranta la kampar’ gaja huffrapado.

Preterflugis la pejzaĝ’, kiam ni rapidis, ke la pacon de l’ vilaĝ’ mi apenau vidis.

Preterrapidante mi vidis che preĝejo, ke en maj-feliĉo ĉi kushis jen tombejo.

…

2aŭ: flugis surĉiele kaj

2/2

Staris alte super ni, ĉe dekliva vojo, pala kruco-bild’ de Di’, mute en malĝojo.

Kaj la postiljon’ malpli gaja nun fariĝis, la ĉevalojn igis li halti kaj mutiĝis.

�Halti devas tie ĉi ja ĉeval’ kaj rado; ĉar jen kuŝas“, diris li, �mia kamarado.

Estas tre domaĝe, ke kuŝas li entere. Estis li ja kara tre, ho sinjoro, vere!

Devas halti ĉiam mi en ĉi tiu loko, lin saluti tie ĉi frate per korn-voko!“

Gajan kanton sendis li per la korn-blovado, por ke trapenetru ĝi al la kamarado.

Kvazaŭ respondado de jena kamarado sonis de la monto re lia korn-blovado. -

Lante pluveturis ni, kaj blovado lia, longe postsonoris ghi en orelo mia.

Traduko de la Germana poemo “Der Postillon” de Nikolaus Lenau (∗1802-08.13 – †1850-08-22) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04) en 1984.

MR154-2 / Arg-625-1264 (2014-08-27 13:27:24)