1/3

Nikolaus Lenau,  Nikolaus Lenau,
Der Postillon  La postiljono

tradukita de Manfred Retzlaff

Lieblich war die Maiennacht, Silberwölklein flogen, ob der holden Frühlingspracht freudig hingezogen.

Ĉarma estis nokt’ de Maj’, nuboj de arĝento flugis ĉe l’ ĉielo kaj^{2} blovis varma vento.

Schlummernd lagen Wies’ und Hain, jeder Pfad verlassen; niemand als der Mondenschein wachte auf der Straßen.

Ekdorminte kuŝis nun voj’ kaj strato ĉiu; noktogardis nur la lun’ kaj krom ĝi neniu.

Leise nur das Lüftchen sprach und es zog gelinder durch das stille Schlafgemach all der Frühlingskinder.

Kaj trankvile tra l’ kampar’ iris la aero, kie dormis la idar’ de la primavero.

Heimlich nur das Bächlein schlich, denn der Blüten Träume dufteten gar wonniglich durch die stillen Räume.

Nur la rivereto sen bruo fluis tie, kaj odoris floroj jen, sonĝe idilie.

Rauher war mein Postillion, ließ die Geißel knallen, über Berg und Tal davon frisch sein Horn erschallen.

Postiljono krudis pli, vipon li knaligis, lian kornon laŭte li tra la val’ sonigis.

Und von flinken Rossen vier scholl der Hufe Schlagen, die durch’s blühende Revier trabten mit Behagen.

Sonis de l’ ĉevaloj kvar, dum la veturado, tra floranta la kampar’ gaja huffrapado.

Wald und Flur im schnellen Zug kaum gegrüßt – gemieden; und vorbei wie Traumesflug schwand der Dörfer Frieden.

Preterflugis la pejzaĝ’, kiam ni rapidis, ke la pacon de l’ vilaĝ’ mi apenau vidis.

Mitten in dem Maienglück lag ein Kirchhof innen, der den raschen Wanderblick hielt zu ernstem Sinnen.

Preterrapidante mi vidis che preĝejo, ke en maj-feliĉo ĉi kushis jen tombejo.

…  …

2aŭ: flugis surĉiele kaj

2/3

Hingelehnt an Bergesrand war die bleiche Mauer, und das Kreuzbild Gottes stand hoch, in stummer Trauer.

Staris alte super ni, ĉe dekliva vojo, pala kruco-bild’ de Di’, mute en malĝojo.

Schwager ritt auf seiner Bahn stiller jetzt und trüber; und die Rosse hielt er an, sah zum Kreuz hinüber:

Kaj la postiljon’ malpli gaja nun fariĝis, la ĉevalojn igis li halti kaj mutiĝis.

�Halten muß hier Roß und Rad! Mag’s euch nicht gefährden: Drüben liegt mein Kamerad in der kühlen Erden!

�Halti devas tie ĉi ja ĉeval’ kaj rado; ĉar jen kuŝas“, diris li, �mia kamarado.

Ein gar herzlicher Gesell! Herr, ’s ist ewig schade! Keiner blies das Horn so hell wie mein Kamerade!

Estas tre domaĝe, ke kuŝas li entere. Estis li ja kara tre, ho sinjoro, vere!

Hier ich immer halten muß, dem dort unterm Rasen zum getreuen Brudergruß sein Leiblied zu blasen!“ Devas halti ĉiam mi en ĉi tiu loko, lin saluti tie ĉi frate per korn-voko!“

Und dem Kirchhof sandt’ er zu frohe Wandersänge, daß es in der Grabesruh’ seinem Bruder dränge.

Gajan kanton sendis li per la korn-blovado, por ke trapenetru ĝi al la kamarado.

Und des Hornes heller Ton klang vom Berge wider, ob der tote Postillion stimmt’ in seine Lieder. - Kvazaŭ respondado de jena kamarado sonis de la monto re lia korn-blovado. -

Weiter ging’s durch Wald und Feld mit verhängtem Zügel; lang mir noch im Ohre lag jener Klang vom Hügel.

Lante pluveturis ni, kaj blovado lia, longe postsonoris ghi en orelo mia.

…  …

3/3

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Nikolaus Lenau (∗1802-08.13 – †1850-08-22).

Arg-625-1263 (2012-10-24 22:34:34)

Vidu  la  retejon  http: // www. lyrik123. de/
nikolaus-lenau-der-postillon-10951/ .  Pri  la

poeto vidu ankaŭ: http: // de. wikipedia. org/ wiki/ Nikolaus_Lenau kaj http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Nikolaus_Lenau .

Traduko de la Germana poemo “Der Postillon” de Nikolaus Lenau (∗1802-08.13 – †1850-08-22) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04) en 1984.

MR154-2 / Arg-625-1264 (2014-08-27 13:27:24)