1/4

Friedrich Wilhelm Weber,

Dektritilio, ĉapitro 9, Sur arbaraj padoj

tradukita de Manfred Retzlaff

1 Gardi je urs-piedego povas sin la kapreolo, sed ne kontraŭ kato, kiu ĝin atakas je la kolo. -

2 Se vi iras tra arbaro, gardu vin sur vojoj viaj: Fiaj elfoj estas tie, nigraj homoj eĉ pli fiaj. -

3 Sovaĝej’! La laca suno kuŝas sur rokvandoj vastaj, por regali lastajn florojn per favoroj siaj lastaj.

4 Siblas tra la arbopintoj de l’ fagaro, la trankvila, de l’ kolombo, la sovaĝa, kurta, klaka bat’ flugila.

5 Pego hakas, fore sonas de l’ monedoj la kriĉado; kaj jen, kvazaŭ monto spirus, longa, peza suspirado.

6 Zumas nur abeloj cirkaŭ genciano kaj serpilo, krias akcipitro ie, ree muto kaj trankvilo. -

7 Gardu vin, Elmar’! - Li iris malrapide tra l’ ravinoj, kie for de l’ homoj kunen venas cervoj kaj cervinoj.

8 Ĉu li volis sekvi beston, pro plezuro ĝin mortigi? Ho, li volis en sanktejo preĝi kaj sin senpekigi. -

…

2/4

9 Venis li al senarbejo verda jen en la arbaro, kaj sur tiu staris meze ega kverko de Donaro. ^{3}

10 Larĝe kiel templa halo volbis sin branĉaro ĝia, sanktigita, ne lezita de hakil’ au klingo ia.

11 Lau saga’ kaj patra kredo estis ĝi propraj’ de dio, susuranta kaj en trunko kaj en branĉo kaj folio.

12 Tien iris nun Elmaro, senarmile, manligite; propravole mallibera supren li sin turnis rite.

13 Staris kun klinita kapo li en la sanktejo dia, diris li: �Tro longe venis mi ne plu al servo via.

14 Ho, mi aŭdas, ke kolero via tremas tra l’ folioj! Se malamas min teruloj, min favoru, bonaj dioj!

15 Se en la arbaron iris, knab’, de birda kant’ logita, lin insultas, sed ne longe, la patrino afliktita.

16 Vi koleru, sed ne troe, venas mi kun vunda koro; ĉar purigas pentemulon ja la fluo de la ploro.

17 Ho, vi Eternulo, kiun serĉas mi el tuta koro, kiu vi la sunon regas kaj homsortojn kun favoro;

…

3Tio estas kverko konsekrita al la dio Donaro.

3/4

18 kiu vi al mi proksime flustras ion arbopinte, kies sencon tamen mi ja ne komprenas, gin aŭdinte;

19 ĉu Votano, ĉu Donaro estas via nom’, ho Dio? Estas vi neekkonita, unusola, same ĉio!

20 Tie ĉi sur konsekrita grundo mi al vi oferas ĉion, kion mi sopiras, ĉion, kion mi esperas!

21 Mi rezignas pri feliĉo, dezirante vian gracon; mi fordonas la sopiron, donu vi al mi nur pacon!

22 Volas mi abnegacii!“ - Jen rompiĝas la silento! Jen kraket’ kaj kordosiblo kiel siblo de serpento!

23 Sanceliĝis jen Elmaro, sag’ en lia brust’ fiksiĝis, tiun elŝirinte salte en densejon li eniĝis.

24 Fuĝo kaj rapida sekvo! Kaptis lin Elmar’: �Murdisto!“ - kriis li - �Vi maliculo! Vi, de l’ rego mesaĝisto?

25 Kiam mi al malfermita vokis vin batal-defio, vi fanfaronul’ retiris vin post via komisio!

26 Sed feliĉe! Malhonorus mian glavon sango via! De servisto strangolite mortu ja kanajlo tia!

…

4/4

27 Vi ne tremu! Mi ne tuŝos vin, samkiel oni restas for de iu, kiu de la pesto infektita estas.

28 Ĉu ne aĉeteblis iu? Ĉu ne trovis vi friponon, ke al vi vi propramane malhonoris la blazonon?

28 Mute lin rigardis tiu, furioze kaj timide; glitis suben lia arko, staris ili vid-al-vide.

30 Balbutante vokis Gero: �Antau tribunalon venos vi! Mi tie vin akuzos!“ Jen Elmar’: �Mi gin eltenos!“ -

31 �Se vi min ofendos, tiam ^{4} neniigos proskripcio reĝa vin, ĉar ni potencas!“ Jen Elmaro: �Juĝos dio!

32 Kuru for!“ - La Frank’ forfuĝis kun malben’ tra l’ arbustaro; de l’ sovaĝa kato krio raŭke sonis el fagaro.

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 9, Auf Waldes Pfaden” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04).

Arg-582-1174 (2012-04-26 10:40:44)

4 �Se vi lezos min, vin reĝa neniigos proskripcio; la potenco estas nia!“ Jen Elmaro: �Juĝos dio!“