1/1

Thomas Moore,

La lasta rozo de somero

tradukita de N. N. 101

Nun floras de l’somero la sola lasta rozo. La kunvivantoj ĝiaj velkis en mortripozo: ne estas flor’ parenca, aŭ rozburĝono ia, Por ĝemojn kaj ruĝiĝojn redoni al alia.

Mi ne vin lasos sole, sur la tronket’ plendeti Ĉar la beluloj dormas, vi devas kundormeti. En morto, sen parfumo, l’amikoj jam dormetas: Do floron vian teren ĝentile mi disĵetas.

Mi tiel volus sekvi se l’amikec’ finiĝus Aŭ la juveloj brilaj de l’amular’ foriĝus: Ĉar se la koroj veraj kaj dolĉaj ne plu estus, En la dezerta mondo volonte kiu restus?

Traduko de la Angla poemo “’T is the Last Rose of Summer” de Thomas Moore (∗1779-05-28 – †1852-02-25) en Esperanton de N. N. 101.

Arg-530-2211 (2014-11-03 22:41:14)

Tiu ĉi poem-esperantigo troviĝas en http: // www. gutenberg. org/ files/ 38240/ 38240-h/ vol1/ e01. htm .

http://www.poezio.net/version?poem-id=530&version-id=,2211