1/2

Franz Theodor Ludorff,  Franz Theodor Ludorff,
De Biäkemer Raothues-Pütt  La puto de Bekumo

translated by Manfred Retzlaff

Ji Narrn, ji seit dat Beld dao an, un kriegt et nig by’n eene; Wat dao de Strank bedüden kann met so viel Arms un Beene. So lustert: T’is ne Narrerie von Biäkem un de Büörgerie.

Rigardas tiun bildon, vi stultuloj, sen kompreno; miregis vi pro tiu ĉi brakar-gambara ĉeno. Ĉi tio estas stultaĵar’ pri la Bekuma urbanar’.

De Pütt to Biäkem was äs vull van Äöserie un Muedde. Man mog pütten, wat man pütten wull, et quam der niks to guedde. De Möers de wüörden endlicks wahn un schnauden den Büörmester an:

La puto de Bekumo da kot’ estis iam plena. Ĉerpadis oni vane, la laboro estis pena. La inoj ekscitante sin l’ urbestron skoldis je la fin’:

“Is dat us auk ne Obrigkeit! Wat hölpt us all dat Stuoken? Wenn usse vulle Pütt nich geiht, wu könn wi Kaffee kuoken? De Muedde un den Gausendreck, den supt Ji sölfst, Ji aolle Geck!“ “Sentaŭga estro estas vi! Ne helpas la kirlado ĉe tiu puto-malfunkci’! Ne eblas kuirado. Ĉi tiun akvon kun la kot’ vi drinku mem, vi idiot’!”

De Büörmester trock de Aohrn bi Kopp un reip den Raot bineene; se saiten un studeerden dropp van acht Uhr bes no eene. “Wu schafft wi men de Driet herut? Et geiht sien Liäwedag nich guet!”

Kaj konsternite tiu ĉi la urb-konsilantaron kunvokis al urb-konsili’ por studi la temaron. Diskutis ili kun fervor’ de l’ oka ĝis la dua hor’.

Raot Schleif, de sprack: “Mi dücht, et gönk wenn wi’n Tropp Mannslüe naimen, un een sick dann an’n annern hönk, bes se nao unnen quaimen.” Dao schreiden alle in den Saal: “Wahrhaftig, ’t geiht, de Dunner hal!”

“Ja eblus”, jen konsilian’, “kun viroj pendigantaj sin reciproke per la man’ ĝisfunde atingantaj.” “Bonega estas la ide’!” ekkriis ĉiuj, ĝojis tre.

Un äs se säggten, moken’t gliek Büörmester un de Räöde. Biäkemer Büörger stellden sick vüör Geld un guedde Wäöde. Hans Vuegelnest quam buowen an, he was uoppenbaor de stärkste Mann.

Urbestro kaj konsilantar’ ĝin faris nun tuj poste, kaj viroj el la urbanar’ kunhelpis eĉ senkoste. Plej supre pendis Jan’ Birdul’, ĉar estis li la plejfortul’.

…  …

2/2

Un äs der nu de ganze Strank honk in de Pütt herunner, dao wuorden Hans de Aams to lank, et was auk gar kien Wunner. “Segg, Mieke, gaoh nao’n Hüöker hen un hal mi gau ’n blaoen Twän!”

Kaj kiam nun la tuta ĉen’ malsupren pendis tie, dolorojn Jano’ sentis en la brakoj, vokis krie: “Ho, kara Manjo, kuru vi! Bezonas nepre brandon mi!”

Dat Wief, dat leip in vullen Trott, Hans konn koum Aom mehr kriegen, “He Jungens, haol ju fast! Ick mott mi äs in de Hänne spiggen!” He dai’t – un ehr he ’n Baum wier pock, dao läggen se alle in’t deipe Lock.

“Vin tenu firme!” vokis li, dum estis ŝi survoje, al la aliaj, “devas mi enmanen sputi foje.” Li faris ĝin, ne tenis plu, kaj ĉiuj kuŝis en la tru’.

Author of this Low German poem is Franz Theodor Ludorff (∗1801), published 1834.

Arg-476-919 (2008-08-04 23:25:03)

Verfasst in westfälischer Mundart im Jahre 1834 von dem Münsteraner Justizkommissar FRANZ THEODOR LU-DORFF (*1801). Eine Kopie des Original-Liedblattes der Münsteraner Volkssänger FLÖR und KÖSTERS ist im Stadtmuseum der Stadt Beckum (Markt 1, D-59269 Beckum) ausgehängt. Die erste Strophe, die in späteren Abdrucken weggelassen wurde, nimmt Bezug auf eine bildliche Darstellung in dem Flugblatt “Der Faschingsbote von Freudenthal en der Aa”, erschienen in Beckum im Jahre 1834.

Translation of the Low German poem “De Biäkemer Raothues-Pütt” by Franz Theodor Ludorff (∗1801) into Esperanto by Manfred Retzlaff (∗1938-11-04) on 2002-05-05.

MR-334-3 / Arg-476-920 (2008-08-03 23:59:01)

Tradukita en la Internacian Lingvon de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff) en Novembro/Decembro 2000, laŭ la origina vestfalia-platgermana teksto, kiun en la jaro 1834 verkis la Monastera justic.-komisaro FRANZ THEODOR LUDORFF (* 1801) por mistifiki la Bekumanojn. La Monasteraj popol-kantistoj FLÖR (BERNHARD FRIEDRICH WALLBAUM, † 1840) kaj KÖSTERS (el la urbo Münster/Westfalen) diskonigis ĝin en 1838/39 sur la Monastera jar-foiro ‘Send’ per kantfolio. Oni kantis la mokkanton laŭ melodio de HANS DRENKEPOHL kaj OSSENBIECK. (Tiuj verŝajne estas la kaŝnomoj de la kantistoj Flör kaj Kösters, kiuj disvastigis la tekston de la kanto sur propraj flugfolioj.) Laŭ unua strofo rilatas al bildigo, kiu aperis en la Bekuma karnavala flugfolio “Der Faschingsbote von Freudenthal an der Aa” (= “La karnavala mesaĝisto”), aperinta en al jaro 1834. En postaj publikigoj tiu unua strofo estas forlasita.

http://www.poezio.net/version?poem-id=476&version-id=919,920