1/8

Friedrich Wilhelm Weber,  Friedrich Wilhelm Weber, Friedrich Wilhelm Weber,

Dreizehnlinden, Kapitel 7, In stiller Nacht Dektritilio, ĉapitro 7, En trankvila nokto Dektritilio, ĉapitro 7, En trankvila nokto

tradukita de Manfredo Ratislavo tradukita de Manfred Retzlaff

sen traduk-variantoj

1 Auf dem Hof zu Bodinkthorpe War verrauscht die Erntefeier; Um die Scheunen, um die Halle Wob die Herbstnacht graue Schlei-

er; 1 Sur la kort’ de Bodinktorp’

la^{9} rikolt-festo malbruiĝis; la hal-domo kaj la staloj ennebule vualiĝis.

1 Sur la kort’ de Bodinktorp’

la rikolt-festo malbruiĝis; la hal-domo kaj la staloj ennebule vualiĝis.

2 Graue Schleier um die Schläfer, Die, im Bann des Mets befangen, Immer noch die Fiedel hörten, Immer noch in Reih’n sich schwan-

gen; 2 Vualiĝis la tempioj de l’ dormantoj med-ebriaj, kiuj sin ensonĝe turnis laŭ la sonoj melodiaj.

2 Vualiĝis la tempioj

de l’ dormantoj med-ebriaj, kiuj sin ensonĝe turnis laŭ la sonoj melodiaj.

3 Schleier um zwei Mädchenaugen, Die von Tränen überflossen Und zu ruhelosem Träumen Spät erst beim Gebet sich schlossen.

- 3 Vualiĝis du okuloj larmoplenaj de knabino, fermiĝantaj nur malfrue post preĝado, je l’ noktfino.

- 3 Vualiĝis du okuloj larmoplenaj de knabino, fermiĝantaj nur malfrue post preĝado, je l’ noktfino.

-

4 Um den Hof zu Bodinkthorpe Waren drei nur wach geblieben: War’s, um Frevel zu belauschen? War’s, um Frevel zu verüben?

4 Ĉirkaŭ l’ korto en mallumo jen tri uloj kaŝe iris, ĉu por fari fian krimon, ĉu observi ĝin deziris?

4 Ĉirkaŭ l’ korto en mallumo jen tri uloj kaŝe iris, ĉu por fari fian krimon, ĉu observi ĝin deziris?

5 Einer schweift’ am nahen Walde Zwischen Heidekraut und Ginster: O wie war sein Herz so zornig, O wie war sein Mut so finster!

5 Iu ĉe l’ arbaro vagis tra eriko kaj genisto

- kiom koleregis tiu - kiel en la nokt’ ŝtelisto.

5 Iu ĉe l’ arbaro vagis tra eriko kaj genisto

- kiom koleregis tiu - kiel en la nokt’ ŝtelisto.

…  …  …

9aŭ:

Sur la korto malbruiĝis de l’ rikolta fest’ turbulo; la hal-domo kaj la staloj vualiĝis en nebulo.

2/8

6 An der Buche kalte Rinde Preßt’ er die erglühte Wange; Ächzend wie ein wundes Wesen Sank er hin am Hügelhange. - 6 Al fagŝelo sian vangon, la ardantan, li alpremis, ĉe deklivo teren glitis, kiel vunda besto ĝemis.

6 Al fagŝelo sian vangon, la ardantan, li alpremis, ĉe deklivo teren glitis, kiel vunda besto ĝemis.

7 Einer glitt vom Stoppelfelde Huschig zu des Zaunes Latten, Huschig wie vom Stall zur Scheune Eines Marders flücht’ger Schatten.

7 Iu de la stoplokampo glitis ombre en malhelo ĝis la kort-baril’ kaj staloj, kiel nokte la mustelo.

7 Iu de la stoplokampo glitis ombre en malhelo ĝis la kort-baril’ kaj staloj, kiel nokte la mustelo.

8 Flink empor am Stamm der Birke Wand er sich und im Geäste, Dunkel wie die dunkeln Blätter, Wiegt’ er sich, gewiegt vom Weste.

- 8 Kaj rapide suprengrimpis li la trunkon de betulo, enbranĉare de la vento sin luligis tiu ulo. - 8 Kaj rapide suprengrimpis li la trunkon de betulo, enbranĉare de la vento sin luligis tiu ulo. -

9 Einer, wie auf Diebeszehen, Schlich vom finstern Erlenhagen, Wo am Bach zerstreut der Knechte Rauchgeschwärzte Hütten lagen.

9 Iu tra la fraksenaro, kiel nokte la ŝtelistoj, iris al la loko, kie kuŝis domoj de servistoj.

9 Iu tra la fraksenaro, kiel nokte la ŝtelistoj, iris al la loko, kie kuŝis domoj de servistoj.

10 Nächst dem Herrenhaus gekauert Duckt’ er sich und lauschte, lausch-

te: Tiefes Schweigen, dann ein Ra-

scheln, Wie wenn Rohr und Reisig rausch-

te; 10 Li sin kaŭris ĉe la domo de l’ sinjor’ en la silento; tiam raslis io tie kiel kano en la vento.

10 Li sin kaŭris ĉe la domo de l’ sinjor’ en la silento; tiam raslis io tie kiel kano en la vento.

11 Dann ein Knittern und ein Knir-

ren Wie beim Plankenübersteigen; Dann ein Glühn, der wilden Katze Heisrer Schrei - und tiefes Schwei-

gen.

11 Poste, kvazaŭ tretus iu jen sur plankon, knaris io; poste ardo - kaj de l’ kato, de l’ sovaĝa, raŭka krio.

11 Poste, kvazaŭ tretus iu jen sur plankon, knaris io; poste ardo - kaj de l’ kato, de l’ sovaĝa, raŭka krio.

12 Durch das große Saalgebäude Ging ein Hall, es dröhnt’ und poch-

te: Ob sein guter Geist die Nähe Arger Geister ahnen mochte?

12 En la hala konstruaĵo batis io, bruis sono, kvazaŭ sentus dom-spirito la minacon de malbono.

12 En la hala konstruaĵo batis io, bruis sono, kvazaŭ sentus dom-spirito la minacon de malbono.

…  …  …

3/8

13 Arge Geister, rote Schlangen, Die sich reckten, die sich ballten, Zischten, zuckten, schlüpften,

schossen Durch die Fugen, durch die Spalten; 13 Sin etendis kaj buliĝis^{10} ruĝaj serpentaĉoj tie, tra la fendoj, tra la juntoj sin enigis konvulsie.

13 Sin etendis kaj buliĝis ruĝaj serpentaĉoj tie, tra la fendoj, tra la juntoj sin enigis konvulsie.

14 Rote Schlangen, rote Flammen Überstürzten sich im Rennen: Wildes Brennen an der Sohle, Hoch im Giebel wildes Brennen!

14 Jen sovaĝaj ruĝaj flamoj hastis de la fundamento supren ĝis la domo-gablo, kaj jam brulis la tegmento!

14 Jen sovaĝaj ruĝaj flamoj hastis de la fundamento supren ĝis la domo-gablo, kaj jam brulis la tegmento!

15 Faltenreich im Hauch des Win-

des Wogt’ ein Kleid von Rauch und Feu-

er Um das Strohdach, um die Wände Von dem First zum Grundgemäuer.

15 Ĉirkaŭ vandoj kaj teg-

mentoj, de la bazo de la halo, supren ondis faldoriĉa fajra vesto, fum-vualo.

15 Ĉirkaŭ vandoj kaj teg-

mentoj, de la bazo de la halo, supren ondis faldoriĉa fajra vesto, fum-vualo.

16 Weh dem Leben in der Lohe! Imma stürzte aus den Bränden Bleich, entsetzt; ans Tor der Scheu-

ne Schlug sie hart mit beiden Händen.

16 Servistino de la grafo el la domo elkuregis, la pordegon de l’ garbejo ambaŭmane ŝi bategis.

16 Servistino de la grafo el la domo elkuregis, la pordegon de l’ garbejo ambaŭmane ŝi bategis.

17 �Hilfe! Rettet Hildegunden! Machtlos und mit schwerem Keu-

chen Liegt der Graf betäubt am Boden, Und sie will nicht von ihm weichen!“ 17 �Helpu! Savu Hildegun-

don! Kuŝas svene, senkonscie sur la plank’ la graf’, ŝi volas lin ne lasi sola tie!“^{11} 17 �Helpu! Savu Hildegun-

don! Kuŝas svene, senkonscie sur la plank’ la graf’, ŝi volas lin ne lasi sola tie!“

18 Doch der Schrei, der messer-

scharfe, Weckte nicht die wüsten Träumer; Aiga nur, die kleine Aiga, Flog heran und griff zum Eimer.

18 Sed la akra kri’ ne vekis la dormantojn en la domo; Nur Ajgino alkuregis, estis ŝi la sola homo, 18 Sed la akra kri’ ne vekis la dormantojn en la domo; Nur Ajgino alkuregis, estis ŝi la sola homo,

…  …  …

10 aŭ:

Estis ja spiritoj fiaj, kiuj sible sin etendis, en la juntojn, en la fendojn ruĝajn serpentaĉojn sendis.

11 aŭ: ne postlasi tiu tie!“

4/8

19 �O die Bären, wie sie schnar-

chen!“ Plötzlich, wie der Erd’ entwachsen, Auf des Hofes Mitte ragte Elmars Haupt, des finstern Sachsen.

19 kiu prenis la sitelon. Sed subite staris tie meze sur la kort’ Elmaro, kvazaŭ venis de nenie.

19 kiu prenis la sitelon. Sed subite staris tie meze sur la kort’ Elmaro, kvazaŭ venis de nenie.

20 Gero hüpft’ an ihm vorüber, Unterm Arm ein rauchend Bündel: �Ach, mein Scharlachkleid; ich ster-

be! Helft! Wo steckt das Dienstgesin-

del?“ 20 Pretersaltis lin la Franko, veston en la man’ tenanta, de la fajr’ ekbruligitan, kaj pri tiu lamentanta.

20 Pretersaltis lin la Franko, veston en la man’ tenanta, de la fajr’ ekbruligitan, kaj pri tiu lamentanta.

21 Falk, nun spanne Fang und Fe-

der! Auf der Zofe schrilles Rufen Stürzt’ er hastig in die Esse Über halbverkohlte Stufen.

21 Saltis jam Elmar’, la falko meze en la incendion, je la kri’ de l’ servistino, kaj eĉ ne timante ion.

21 Saltis jam Elmar’, la falko meze en la incendion, je la kri’ de l’ servistino, kaj eĉ ne timante ion.

22 Hastig, wie der Frank’ ins Freie, Sprang der Sachse in die Flammen; Vor ihm schlug die gelbe Lohe, Hinter ihm der Rauch zusammen.

22 Saltis li en la inferon fuman kaj flamaran same haste, kiel elkurinta estis jena Frank’ elflame.

22 Saltis li en la inferon fuman kaj flamaran same haste, kiel elkurinta estis jena Frank’ elflame.

23 Prasseln, Brechen, dumpfes

Dröhnen In den Sparren, in den Balken; Schirme Gott die zwei Verlaßnen, Schirme Gott den kühnen Falken! - 23 En la traboj kaj ĉevronoj krako, muĝ’, obtuza bruo! Helpu Di’ al la bravulo, al la forlasita duo!

23 En la traboj kaj ĉevronoj krako, muĝ’, obtuza bruo! Helpu Di’ al la bravulo, al la forlasita duo!

24 Mut gibt Sieg! - Auf starken Ar-

men, Ob ihn Dampf und Glut umhüllten, Sicher schreitend trug er beide Abwärts in des Mantels Falten.

24 Fum’ kaj ardo lin ĉirkaŭis. Helpas Di’ al kuraĝulo! Portis li sur siaj brakoj ilin suben tra la brulo^{12} 24 Fum’ kaj ardo lin

ĉirkaŭis. Helpas Di’ al kuraĝulo! Portis li sur siaj brakoj ilin suben tra la brulo

25 Auf dem Stein am Fuß der Linde Setzt’ er nieder seine Bürde; Zitternd dankt’ ihm Hildegunde und der Graf mit kühler Würde.

25 en la korton al tilio. Hildegund’ lin dankis treme; ankaŭ dankis lin la grafo, sed kun digno, reteneme.

25 en la korton al tilio. Hildegund’ lin dankis treme; ankaŭ dankis lin la grafo, sed kun digno, reteneme.

…  …  …

12 aŭ: ambaŭ suben tra la brulo.

5/8

26 Heulend kamen Knecht’ und

Mägde. Rief der Meier: �Rasch die Kübel, Schirrt die Rosse, her die Leitern! Seht euch vor, schon wankt der Gie-

bel!

26 Kaj elkuris jen el sia dom’ la servistar’ plorante. Vokis la major’: �Ekfalas la fronton’ balanciĝante!

26 Kaj elkuris jen el sia dom’ la servistar’ plorante. Vokis la major’: �Ekfalas la fronton’ balanciĝante!

27 Gleich den Gänsen auf dem Eise Hockt nicht da wie festgefroren: Wasser auf die Scheunendächer, Denn der Saalbau ist verloren!

27 Venu vi al la fojndomo kun siteloj kaj eskalo, por estingi tie flamojn; ne saveblas plu la halo!

27 Venu vi al la fojndomo kun siteloj kaj eskalo, por estingi tie flamojn; ne saveblas plu la halo!

28 Flink zu Tanz und Humpenhe-

ben, Laßt ihr euch zur Arbeit treiben: Wartet nur, ich werd’ es richtig Jedem auf den Kerbstock schreiben!

28 Emas vi al la festado, nur ne al laboro via; sed atendu iom, mi ĝin notos en notlibro mia!

28 Emas vi al la festado, nur ne al laboro via; sed atendu iom, mi ĝin notos en notlibro mia!

29 Glutengarben, himmelhohe: Muspels Söhne sind im Rasen! - Gott verzeih’ mir; solch ein Brennen Hat der Teufen angeblasen!“ - 29 Altaj flamoj ĝisĉielaj! Kia ega incendio! Ĝin ekblovis la diablo certe! Min pardonu Dio!“ - 29 Altaj flamoj ĝisĉielaj! Kia ega incendio! Ĝin ekblovis la diablo certe! Min pardonu Dio!“ -

30 Gerd, mit wildverworrnen Haa-

ren, Wankte taumelnd aus der Scheuer, Blei im Kopf; ins Feuer stierend, Schrie er laut: �Wo ist das Feuer?“ 30 Venis Gerd’, la

ĉefservisto, el garbej’ balanciĝante, konfuzite, fiksokule en la fajron rigardante.

30 Venis Gerd’, la

ĉefservisto, el garbej’ balanciĝante, konfuzite, fiksokule en la fajron rigardante.

31 Armer Gerd, wie mochte

tückisch Dich dein steter Durst verblenden: Jäh in einen vollen Zuber Stürztest du mit beiden Händen!

31 Gerdo, vi mizera ulo, la trinkemo vin blindigis, kun la kap’ en plenigitan sitelegon vin faligis!

31 Gerdo, vi mizera ulo, la trinkemo vin blindigis, kun la kap’ en plenigitan sitelegon vin faligis!

32 Aiga sprach, durch Tränen la-

chend: �Welche Täuschung, Schatz, mein

Nasser! Heb dein Mündlein, guter Junge, Du verirrtest dich zum Wasser.

32 Diris jen Ajgin’ plorride: �Kara malsekulo mia, vi erare iris al la^{13} akvo en ebrio via!

32 Diris jen Ajgin’ plorride: �Kara malsekulo mia, vi erare iris al la akvo en ebrio via!

…  …  …

13 aŭ:

iris vi al la malĝusta akvo en ebrio via!

6/8

33 Niese nicht, was kann dir’s from-

men? Keiner darf ´ Christ helfe!´ sagen; Bist du doch ein halber Heide, Nur getauft bis an den Kragen.

33 Vi ne diru ´ Kristo hel-

pu!´ ; ĉar vi estas ja kristano nur baptita ĝiskolume; estas vi duonpagano!

33 Vi ne diru ´ Kristo hel-

pu!´ ; ĉar vi estas ja kristano nur baptita ĝiskolume; estas vi duonpagano!

34 Zwiefach bist du fehlgefallen, Denn dein Leibgericht, du Schlem-

mer, Junge Aale, mußt du fischen, Statt im Eimer, in der Emmer!“ 34 Por kaptado de angiloj oni iru al rivero! En barel’ ne estas iaj fiŝoj, sed en la Emero!“^{14} 34 Por kaptado de angiloj oni iru al rivero! En barel’ ne estas iaj fiŝoj, sed en la Emero!”^{15}

35 Drauf der Nasse: �Mußt du fi-

schen! Glatte Aale, glatte Schlangen: Fängt dich einer, glatte Aiga, Hat er keinen Aal gefangen.“ - 35 Diris la malseka Gerdo: �Se mi kaptus vin, serpenton glatan havus mi, sed mi ne sentas iun tian senton.“ - 35 Diris la malseka Gerdo: �Se mi kaptus vin, serpenton glatan havus mi, sed mi ne sentas iun tian senton.“ -

36 Isenhard, der alte Meier, Riß den Trunknen von der Kufe, Und die Lacher und die Gaffer Fuhr er an mit scharfem Rufe.

36 Izenhardo, la majoro, for la ebriulon ŝiris, kaj insulte, akravoĉe al gapantoj ion diris.

36 Izenhardo, la majoro, for la ebriulon ŝiris, kaj insulte, akravoĉe al gapantoj ion diris.

37 Rab, der greise Eschenburger, War am Platz mit Knecht und

Kötter; Dodiko vom Eberbronnen Kam mit Thietmar, seinem Vetter.

37 Rab’, la maljunul’, por

helpi kun servisto sia venis, kaj Dodiko kun Titmaro; ĉiu tuj sitelon prenis.

37 Rab’, la maljunul’, por

helpi kun servisto sia venis, kaj Dodiko kun Titmaro; ĉiu tuj sitelon prenis.

38 Werinhard, der freie Bauer, Schwang ein Faß mit breiten

Händen: �Oben seh’ ich nach dem Dache, Seht ihr unten nach den Wänden!“

- 38 Verinhard’ barelon portis, plenigitan ĝis la rando; diris li: �Mi vidos supre, vi atentu pri la vando!“ - 38 Verinhard’ barelon por-

tis, plenigitan ĝis la rando; diris li: �Mi vidos supre, vi atentu pri la vando!“ -

39 Krachend brach der Saal zusam-

men: Funkenwirbel, Aschenfluten; Und des Waldes Bäume blickten Rot beschienen in die Gluten. - 39 Jam rompiĝis la haldomo, de la fajro detruita; lumis la arbaro ruĝe, de la brulo lumigita. - 39 Jam rompiĝis la haldomo, de la fajro detruita; lumis la arbaro ruĝe, de la brulo lumigita. -

…  …  …

14 La Emero, germane: Emmer, estas rivero, kiu trafluas la distrikton de la Neto, en kiu rolas tiu ĉi rakontaĵo.

15 La Emero, germane: Emmer, estas rivero, kiu trafluas la distrikton de la Neto, en kiu rolas tiu ĉi rakontaĵo.

7/8

40 Lautlos starrend auf die

Trümmer, Saß der Graf noch an der Linde; Nur zuweilen haucht’ er leise Flüsterworte seinem Kinde.

40 Sed la graf’ kun la filino ĉe l’ tili’ ankoraŭ sidis, nur flustrante kelkaj vortojn en la flamojn daŭre vidis.

40 Sed la graf’ kun la filino ĉe l’ tili’ ankoraŭ sidis, nur flustrante kelkaj vortojn en la flamojn daŭre vidis.

41 Elmar sprach: �Ein hartes

Schicksal, Edler Graf, hat euch betroffen Mir zum Leide; kommt, dem Nach-

bar Steht die Tür des Nachbarn offen.“ 41 �Nobla graf’, vin trafis

dura sorto“, diris jen Elmaro, �venu! Malfermita estas la dompordo de l’ najbaro.!

41 �Nobla graf’, vin trafis

dura sorto“, diris jen Elmaro, �venu! Malfermita estas la dompordo de l’ najbaro.!

42 Drauf de Greis: �Dem guten Wil-

len Besten Dank! Für kurze Dauer Richt’ ich wohl auf eignem Grunde Ein bescheidnes Winterschauer.“ 42 Sed la maljunul’ respon-

dis: �Dankon pro bonvolo via! Sed instalos mi kabanon ja sur propra grundo mia.“ 42 Sed la maljunul’ respon-

dis: �Dankon pro bonvolo via! Sed instalos mi kabanon ja sur propra grundo mia.“

43 Gero rief: �Ein Weid-

mannsstückchen: Erst den Aar vom Horst zu zerren, Um ihn dann daheim im Käfig Edelmütig einzusperren!

43 Vokis Gero: �Brava faro estas, aglon elnestigi, por lin poste en la propra domo noble enkaĝigi!

43 Vokis Gero: �Brava faro estas, aglon elnestigi, por lin poste en la propra domo noble enkaĝigi!

44 Gaukler, geh, du bist verraten! Dich bezeih’ ich; hört ihr Männer: Feige Rachetat zu üben, Ward er zum gemeinen Brenner!“ 44 Vi jam estas ekkonita! Mi akuzas vin, fiulo! Aŭdu, viroj, pro venĝado li fariĝis bruligulo!“ 44 Vi jam estas ekkonita! Mi akuzas vin, fiulo! Aŭdu, viroj, pro venĝado li fariĝis bruligulo!“

45 Aiga schrie: �Gemeiner Lügner, Nur zum Lästern keck und mutig!“ Werinhard, der freie Bauer, Biß die Lippe blau und blutig.

45 Jen Ajgin’: �Vi mensogu-

lo! Kalumnii vi ja vere nur aŭdacas!“ Verinhard’ nur alrigardis lin kolere.

45 Jen Ajgin’: �Vi mensogu-

lo! Kalumnii vi ja vere nur aŭdacas!“ Verinhard’

nur alrigardis lin kolere.

48 Sprach der greise Eschenburger: �Mann, das habt ihr zu beweisen, Zu beweisen mir und andern, Nicht mit Worten, nein, mit Eisen!“ 46 Diris Rab’: �Vi devos ne

per vortoj antaŭ tribunalo pruvi tion, sed per glavo en vir-kontraŭ-vir-batalo!“ 46 Diris Rab’: �Vi devos ne

per vortoj antaŭ tribunalo pruvi tion, sed per glavo en vir-kontraŭ-vir-batalo!“

…  …  …

8/8

47 Elmar maß den Königsboten Stumm mit feuerheißen Blicken, Stürzte vor und stand - und wandte Ihm verachtungsvoll den Rücken.

47 Kolerege alrigardis^{16} nun Elmaro Geron, rekte antaŭ tiu sin starigis - sin deturnis malrespekte.

47 Kolerege alrigardis nun Elmaro Geron, rekte antaŭ tiu sin starigis - sin deturnis malrespekte.

48 Vor dem Grafen und der Tochter Neigt’ er sich, doch blieb sein Nei-

gen Unerwidert; müde, müde Schritt er durch des Waldes Schwei-

gen.

48 Kun respekto li sin klinis antaŭ l’ graf’ kaj la filino, lace iris for; ne estis respondita lia klino.

48 Kun respekto li sin klinis antaŭ l’ graf’ kaj la filino, lace iris for; ne estis respondita lia klino.

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05).

Arg-428-842 (2007-12-27 19:01:42)

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 7, In stiller Nacht ” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04).

Arg-428-843 (2007-12-27 19:04:25)

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 7, In stiller Nacht ” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04).

Arg-428-844 (2007-12-27 19:06:00)

16 aŭ:

Kolerege ekatakis jen Elmaro Geron, rekte antaŭ tiu haltis kaj sin turnis de li malrespekte.