1/10

Friedrich Wilhelm Weber,  Friedrich Wilhelm Weber,
Dektritilio, ĉapitro 7, En trankvila nokto  Dektritilio, ĉapitro 7, En trankvila nokto
tradukita de Manfredo Ratislavo  tradukita de Manfred Retzlaff

sen traduk-variantoj

1 Sur la kort’ de Bodinktorp’ la^{9} rikolt-festo malbruiĝis; la hal-domo kaj la staloj ennebule vualiĝis.

1 Sur la kort’ de Bodinktorp’ la rikolt-festo malbruiĝis; la hal-domo kaj la staloj ennebule vualiĝis.

2 Vualiĝis la tempioj de l’ dormantoj med-ebriaj, kiuj sin ensonĝe turnis laŭ la sonoj melodiaj.

2 Vualiĝis la tempioj

de l’ dormantoj med-ebriaj, kiuj sin ensonĝe turnis laŭ la sonoj melodiaj.

3 Vualiĝis du okuloj larmoplenaj de knabino, fermiĝantaj nur malfrue post preĝado, je l’ noktfino. - 3 Vualiĝis du okuloj larmoplenaj de knabino, fermiĝantaj nur malfrue post preĝado, je l’ noktfino. -

4 Ĉirkaŭ l’ korto en mallumo jen tri uloj kaŝe iris, ĉu por fari fian krimon, ĉu observi ĝin deziris?

4 Ĉirkaŭ l’ korto en mallumo jen tri uloj kaŝe iris, ĉu por fari fian krimon, ĉu observi ĝin deziris?

…  …

9aŭ: Sur la korto malbruiĝis de l’ rikolta fest’ turbulo; la hal-domo kaj la staloj vualiĝis en nebulo.

2/10

5 Iu ĉe l’ arbaro vagis tra eriko kaj genisto

- kiom koleregis tiu - kiel en la nokt’ ŝtelisto.

5 Iu ĉe l’ arbaro vagis tra eriko kaj genisto

- kiom koleregis tiu - kiel en la nokt’ ŝtelisto.

6 Al fagŝelo sian vangon, la ardantan, li alpremis, ĉe deklivo teren glitis, kiel vunda besto ĝemis.

6 Al fagŝelo sian vangon, la ardantan, li alpremis, ĉe deklivo teren glitis, kiel vunda besto ĝemis.

7 Iu de la stoplokampo glitis ombre en malhelo ĝis la kort-baril’ kaj staloj, kiel nokte la mustelo.

7 Iu de la stoplokampo glitis ombre en malhelo ĝis la kort-baril’ kaj staloj, kiel nokte la mustelo.

8 Kaj rapide suprengrimpis li la trunkon de betulo, enbranĉare de la vento sin luligis tiu ulo. - 8 Kaj rapide suprengrimpis li la trunkon de betulo, enbranĉare de la vento sin luligis tiu ulo. -

9 Iu tra la fraksenaro, kiel nokte la ŝtelistoj, iris al la loko, kie kuŝis domoj de servistoj.

9 Iu tra la fraksenaro, kiel nokte la ŝtelistoj, iris al la loko, kie kuŝis domoj de servistoj.

10 Li sin kaŭris ĉe la domo de l’ sinjor’ en la silento; tiam raslis io tie kiel kano en la vento.

10 Li sin kaŭris ĉe la domo de l’ sinjor’ en la silento; tiam raslis io tie kiel kano en la vento.

…  …

3/10

11 Poste, kvazaŭ tretus iu jen sur plankon, knaris io; poste ardo - kaj de l’ kato, de l’ sovaĝa, raŭka krio.

11 Poste, kvazaŭ tretus iu jen sur plankon, knaris io; poste ardo - kaj de l’ kato, de l’ sovaĝa, raŭka krio.

12 En la hala konstruaĵo batis io, bruis sono, kvazaŭ sentus dom-spirito la minacon de malbono.

12 En la hala konstruaĵo batis io, bruis sono, kvazaŭ sentus dom-spirito la minacon de malbono.

13 Sin etendis kaj buliĝis^{10} ruĝaj serpentaĉoj tie, tra la fendoj, tra la juntoj sin enigis konvulsie.

13 Sin etendis kaj buliĝis ruĝaj serpentaĉoj tie, tra la fendoj, tra la juntoj sin enigis konvulsie.

14 Jen sovaĝaj ruĝaj flamoj hastis de la fundamento supren ĝis la domo-gablo, kaj jam brulis la tegmento!

14 Jen sovaĝaj ruĝaj flamoj hastis de la fundamento supren ĝis la domo-gablo, kaj jam brulis la tegmento!

15 Ĉirkaŭ vandoj kaj tegmentoj, de la bazo de la halo, supren ondis faldoriĉa fajra vesto, fum-vualo.

15 Ĉirkaŭ vandoj kaj tegmentoj, de la bazo de la halo, supren ondis faldoriĉa fajra vesto, fum-vualo.

…  …

10 aŭ: Estis ja spiritoj fiaj, kiuj sible sin etendis, en la juntojn, en la fendojn ruĝajn serpentaĉojn sendis.

4/10

16 Servistino de la grafo el la domo elkuregis, la pordegon de l’ garbejo ambaŭmane ŝi bategis.

16 Servistino de la grafo el la domo elkuregis, la pordegon de l’ garbejo ambaŭmane ŝi bategis.

17 �Helpu! Savu Hildegundon! Kuŝas svene, senkonscie sur la plank’ la graf’, ŝi volas lin ne lasi sola tie!“^{11} 17 �Helpu! Savu Hildegundon! Kuŝas svene, senkonscie sur la plank’ la graf’, ŝi volas lin ne lasi sola tie!“

18 Sed la akra kri’ ne vekis la dormantojn en la domo; Nur Ajgino alkuregis, estis ŝi la sola homo, 18 Sed la akra kri’ ne vekis la dormantojn en la domo; Nur Ajgino alkuregis, estis ŝi la sola homo,

19 kiu prenis la sitelon. Sed subite staris tie meze sur la kort’ Elmaro, kvazaŭ venis de nenie.

19 kiu prenis la sitelon. Sed subite staris tie meze sur la kort’ Elmaro, kvazaŭ venis de nenie.

20 Pretersaltis lin la Franko, veston en la man’ tenanta, de la fajr’ ekbruligitan, kaj pri tiu lamentanta.

20 Pretersaltis lin la Franko, veston en la man’ tenanta, de la fajr’ ekbruligitan, kaj pri tiu lamentanta.

21 Saltis jam Elmar’, la falko meze en la incendion, je la kri’ de l’ servistino, kaj eĉ ne timante ion.

21 Saltis jam Elmar’, la falko meze en la incendion, je la kri’ de l’ servistino, kaj eĉ ne timante ion.

…  …

11 aŭ: ne postlasi tiu tie!“

5/10

22 Saltis li en la inferon fuman kaj flamaran same haste, kiel elkurinta estis jena Frank’ elflame.

22 Saltis li en la inferon fuman kaj flamaran same haste, kiel elkurinta estis jena Frank’ elflame.

23 En la traboj kaj ĉevronoj krako, muĝ’, obtuza bruo! Helpu Di’ al la bravulo, al la forlasita duo!

23 En la traboj kaj ĉevronoj krako, muĝ’, obtuza bruo! Helpu Di’ al la bravulo, al la forlasita duo!

24 Fum’ kaj ardo lin ĉirkaŭis. Helpas Di’ al kuraĝulo! Portis li sur siaj brakoj ilin suben tra la brulo^{12} 24 Fum’ kaj ardo lin ĉirkaŭis. Helpas Di’ al kuraĝulo! Portis li sur siaj brakoj ilin suben tra la brulo

25 en la korton al tilio. Hildegund’ lin dankis treme; ankaŭ dankis lin la grafo, sed kun digno, reteneme.

25 en la korton al tilio. Hildegund’ lin dankis treme; ankaŭ dankis lin la grafo, sed kun digno, reteneme.

26 Kaj elkuris jen el sia dom’ la servistar’ plorante. Vokis la major’: �Ekfalas la fronton’ balanciĝante!

26 Kaj elkuris jen el sia dom’ la servistar’ plorante. Vokis la major’: �Ekfalas la fronton’ balanciĝante!

27 Venu vi al la fojndomo kun siteloj kaj eskalo, por estingi tie flamojn; ne saveblas plu la halo!

27 Venu vi al la fojndomo kun siteloj kaj eskalo, por estingi tie flamojn; ne saveblas plu la halo!

…  …

12 aŭ: ambaŭ suben tra la brulo.

6/10

28 Emas vi al la festado, nur ne al laboro via; sed atendu iom, mi ĝin notos en notlibro mia!

28 Emas vi al la festado, nur ne al laboro via; sed atendu iom, mi ĝin notos en notlibro mia!

29 Altaj flamoj ĝisĉielaj! Kia ega incendio! Ĝin ekblovis la diablo certe! Min pardonu Dio!“ - 29 Altaj flamoj ĝisĉielaj! Kia ega incendio! Ĝin ekblovis la diablo certe! Min pardonu Dio!“ -

30 Venis Gerd’, la ĉefservisto, el garbej’ balanciĝante, konfuzite, fiksokule en la fajron rigardante.

30 Venis Gerd’, la ĉefservisto, el garbej’ balanciĝante, konfuzite, fiksokule en la fajron rigardante.

31 Gerdo, vi mizera ulo, la trinkemo vin blindigis, kun la kap’ en plenigitan sitelegon vin faligis!

31 Gerdo, vi mizera ulo, la trinkemo vin blindigis, kun la kap’ en plenigitan sitelegon vin faligis!

32 Diris jen Ajgin’ plorride: �Kara malsekulo mia, vi erare iris al la^{13} akvo en ebrio via!

32 Diris jen Ajgin’ plorride: �Kara malsekulo mia, vi erare iris al la akvo en ebrio via!

…  …

13 aŭ: iris vi al la malĝusta akvo en ebrio via!

7/10

33 Vi ne diru ´ Kristo helpu!´ ; ĉar vi estas ja kristano nur baptita ĝiskolume; estas vi duonpagano!

33 Vi ne diru ´ Kristo helpu!´ ; ĉar vi estas ja kristano nur baptita ĝiskolume; estas vi duonpagano!

34 Por kaptado de angiloj oni iru al rivero! En barel’ ne estas iaj fiŝoj, sed en la Emero!“^{14} 34 Por kaptado de angiloj oni iru al rivero! En barel’ ne estas iaj fiŝoj, sed en la Emero!”^{15}

35 Diris la malseka Gerdo: �Se mi kaptus vin, serpenton glatan havus mi, sed mi ne sentas iun tian senton.“ - 35 Diris la malseka Gerdo: �Se mi kaptus vin, serpenton glatan havus mi, sed mi ne sentas iun tian senton.“ -

36 Izenhardo, la majoro, for la ebriulon ŝiris, kaj insulte, akravoĉe al gapantoj ion diris.

36 Izenhardo, la majoro, for la ebriulon ŝiris, kaj insulte, akravoĉe al gapantoj ion diris.

37 Rab’, la maljunul’, por helpi kun servisto sia venis, kaj Dodiko kun Titmaro; ĉiu tuj sitelon prenis.

37 Rab’, la maljunul’, por helpi kun servisto sia venis, kaj Dodiko kun Titmaro; ĉiu tuj sitelon prenis.

…  …

14 La Emero, germane: Emmer, estas rivero, kiu trafluas la distrikton de la Neto, en kiu rolas tiu ĉi rakontaĵo. 15 La Emero, germane: Emmer, estas rivero, kiu trafluas la distrikton de la Neto, en kiu rolas tiu ĉi rakontaĵo.

8/10

38 Verinhard’ barelon portis, plenigitan ĝis la rando; diris li: �Mi vidos supre, vi atentu pri la vando!“ - 38 Verinhard’ barelon portis, plenigitan ĝis la rando; diris li: �Mi vidos supre, vi atentu pri la vando!“ -

39 Jam rompiĝis la haldomo, de la fajro detruita; lumis la arbaro ruĝe, de la brulo lumigita. - 39 Jam rompiĝis la haldomo, de la fajro detruita; lumis la arbaro ruĝe, de la brulo lumigita. -

40 Sed la graf’ kun la filino ĉe l’ tili’ ankoraŭ sidis, nur flustrante kelkaj vortojn en la flamojn daŭre vidis.

40 Sed la graf’ kun la filino ĉe l’ tili’ ankoraŭ sidis, nur flustrante kelkaj vortojn en la flamojn daŭre vidis.

41 �Nobla graf’, vin trafis dura sorto“, diris jen Elmaro, �venu! Malfermita estas la dompordo de l’ najbaro.!

41 �Nobla graf’, vin trafis dura sorto“, diris jen Elmaro, �venu! Malfermita estas la dompordo de l’ najbaro.!

42 Sed la maljunul’ respondis: �Dankon pro bonvolo via! Sed instalos mi kabanon ja sur propra grundo mia.“ 42 Sed la maljunul’ respondis: �Dankon pro bonvolo via! Sed instalos mi kabanon ja sur propra grundo mia.“

43 Vokis Gero: �Brava faro estas, aglon elnestigi, por lin poste en la propra domo noble enkaĝigi!

43 Vokis Gero: �Brava faro estas, aglon elnestigi, por lin poste en la propra domo noble enkaĝigi!

…  …

9/10

44 Vi jam estas ekkonita! Mi akuzas vin, fiulo! Aŭdu, viroj, pro venĝado li fariĝis bruligulo!“ 44 Vi jam estas ekkonita! Mi akuzas vin, fiulo! Aŭdu, viroj, pro venĝado li fariĝis bruligulo!“

45 Jen Ajgin’: �Vi mensogulo! Kalumnii vi ja vere nur aŭdacas!“ Verinhard’ nur alrigardis lin kolere.

45 Jen Ajgin’: �Vi mensogulo! Kalumnii vi ja vere nur aŭdacas!“ Verinhard’ nur alrigardis lin kolere.

46 Diris Rab’: �Vi devos ne per vortoj antaŭ tribunalo pruvi tion, sed per glavo en vir-kontraŭ-vir-batalo!“ 46 Diris Rab’: �Vi devos ne per vortoj antaŭ tribunalo pruvi tion, sed per glavo en vir-kontraŭ-vir-batalo!“

47 Kolerege alrigardis^{16} nun Elmaro Geron, rekte antaŭ tiu sin starigis - sin deturnis malrespekte.

47 Kolerege alrigardis nun Elmaro Geron, rekte antaŭ tiu sin starigis - sin deturnis malrespekte.

48 Kun respekto li sin klinis antaŭ l’ graf’ kaj la filino, lace iris for; ne estis respondita lia klino.

48 Kun respekto li sin klinis antaŭ l’ graf’ kaj la filino, lace iris for; ne estis respondita lia klino.

…  …

16 aŭ: Kolerege ekatakis jen Elmaro Geron, rekte antaŭ tiu haltis kaj sin turnis de li malrespekte.

10/10

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 7, In stiller Nacht ” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04).

Arg-428-843 (2007-12-27 19:04:25)

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 7, In stiller Nacht ” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfred Retzlaff (∗1938-11-04).

Arg-428-844 (2007-12-27 19:06:00)