1/3

Matthias Claudius, Matthias Claudius,  Matthias Claudius, Matthias Claudius,
Vespera kanto Vespera kanto Vespera kanto Vespera kanto

übersetzt von Guido Holz übersetzt von Adolf Burkhardt übersetzt von Manfred Retzlaff übersetzt von Joachim Gießner

1. La luno nun ekhelas,

Steletoj oraj belas En la ĉiela klar’; L’arbaro nigra revas, Kaj el herbejo levas Mirige sin nebula

mar’.

1. Leviĝas luno; hele orpompas surĉiele la steloj al l’okul’. Arbaro mute revas; el la herbej’ sin levas mirinde blanka la nebul’ 1. La luno nun le-

viĝis, La steloj eklumiĝis, Subiĝis jam la sun’. Silentas la arbaro Kaj super la kamparo Nebulo blanka kuŝas

nun.

1. La luno jam leviĝis, steletoj ekheliĝis, ravante homojn nin. Silentas la arbaro kaj super la kamparo nebulo pala levas sin.

2. Silenta estas mondo Kaj en krepuska ron-

do Hejmecas kun favor’! Similas kalman ĉelon, En kiu vi kverelon De l’tago dorme pelu

for.

2. Ripozas mont’ kaj valo sub la krepusk-vualo trankvile kvazaŭ lag’. Por vi jen la permeso fordormi en forgeso la malbonaĵojn de la tag’.

2. La mondo ŝajnas kiel

Hejmeca ĉambro, tiel Trankvila estas ĝi. Dormante ĉiun pe-

non, Aflikton kaj ĉagrenon Dum nokta hor’ for-

gesu vi.^{3} 2. Neniu vento blo-

vas, la mond’ ne plu sin

movas sub paca, klara lun’. Nun petu noktan be-

non, de l’tago la ĉagrenon dormantaj vi forgesu

nun.

3. Ĉu vi la lunon konas?

Aspekto nur duonas, Sed rondas ĝi en bel’. Do ankaŭ estas multo, Loganta al insulto, Okulojn ĝenas la mal-

hel’.

3. La luno nur duone Prezentas sin impone; ĝi tamen estas sfer’: Facile ni priridas aferon, se ni vidas nur parton de la plena

ver’.

3.) Jen staras ĉe l’

ĉielo Tre eta fora stelo, Sed tamen egas ĝi! Ja estas ofte aĵo Por ni nur ridindaĵo; Ĉar ne videblas ĝi al

ni.

3. Jen luno sur ĉielo en brila ronda belo duon-videbla nur.^{4} Ĉar multon ni ne vi-

das, ni ofte ĝin priridas, malsaĝe juĝas kun

plezur’.

…  …  …  …

3alia versio:

2.) Aĥ, kiel trankvileca La mondo kaj hejmeca Vespere estas ĝi!

En tiu kalma paco Ekdormu vi pro laco, Forgesu la aflikton vi!

4S-ro Gießner unue tajpis:

duona tamen nur.

2/3

4. Ni homoj tiel vantaj

Ja estas nur pekantaj, Malvasta nia sci’; Ĥimerojn ni eltrikas, Ni multe artifikas Kaj perdas celon pli

kaj pli.

4. Homidoj ni fieraj pekuloj nur, mizeraj; ne multon scias ni. Ni teksas iluziojn kaj serĉas multajn sciojn kaj devojiĝas pli kaj pli.

4.) Ni homaj fieruloj, Mizeraj ni pekuloj, Malmulton scias ni! Ni faras multajn

aĵojn Kaj artajn elpen-

saĵojn, Sed vana estas tio ĉi.

4. ..................... ........................ ........................ ........................ ........................ ........................

5. Vidigu, Dio, savon, Pasem’ ne veku ravon, Ne ĝoju ni pro glor’! Fariĝu malafektaj Ni kaj al vi respektaj, Infane gaju nia kor’!

5. Ho Di’, nin lasu vidi la Savon, ne plu fidi vantaĵojn de l’ pasem’! Nin faru simpl-animaj, infane Dio-timaj en ĝoj’, jam nun sen zor-

ga trem’!

5.) La Dian savon vi-

du Ni nur kaj ni ne fidu je vanta iluzi’! Ni malfieraj iĝu, Ni ĝoju kaj piiĝu, Infan-egalaj estu ni!

5. ..................... ........................ ........................ ........................ ........................ ........................

6. Vi gracu, sen ĉagreni

El mondo nin forpreni Al fin’ per milda

mort’! Kaj post forpren’ fide-

le Hejmigu nin ĉiele, Sinjoro, Dio, nia fort’!

6. Vi fine, sen ĉagreni, el mond’ nin volu preni per milda morto for. Nin tiam al ĉielo venigu, al la celo: Vi, nia Dio kaj Sinjor’!

6.) Finfine vi nin pre-

nu El tiu mond’, ĉagrenu Ni ne pro tio ĉi! Kaj kiam vi nin pre-

nos, Ho faru, ke ni venos En vian regnon, kara

Di’!

6. ..................... ........................ ........................ ........................ ........................ ........................

7. Kuŝiĝu do kun pio Vi en la nom’ de Dio, Jam fridas nokta

vent’. Per punoj, Di’, ne

ĝenu, Per dolĉa dorm’ nin

benu, Najbaron ankaŭ en

turment’.

7. Gefratoj, nun ekkuŝu! Vin nokta vent’ ne tuŝu, dum ŝirmas anĝelar’. Indulgu, Di’, nin grace, por ke nun dormu pace ni kaj malsana la najbar’.

7.) Gefratoj, enlitiĝu, Trankvile endor-

miĝu! Noktiĝas ĉie ĉi; Vin gardos nia Dio. Li regas super ĉio. Ĝis morgaŭ nun ripo-

zu vi!

7. Ĉe l’fino de la tago kuŝigu vin sen plago, silentas la anim’. Ne punu nian faron, sed nin kaj la najba-

ron dormigu, Dio, nun sem tim’.

…  …  …  …

3/3

Übersetzung des deutschen Gedichtes “Abendlied” von Matthias Claudius (∗1740-08-15 – †1815-01-21) ins Esperanto durch Guido Holz (∗1920 – †1989).

Arg-394-778 (2007-03-26 12:53:22)

Tiu ĉi traduko estas publikigita en 1984 en “Esperanto aktuell”, la organo de Germana Esperanto-Asocio, sur la aldonaj “Flavaj paĝoj”, sur paĝo 14 de la numero 6/984. Mi, Manfred Retzlaff, detajpis la tradukon el tiu, en 2007-03-26. Enigis la tradukon de Guido Holz la tiama redaktisto d-ro Dirk Willkommen.

Übersetzung des deutschen Gedichtes “Abendlied” von Matthias Claudius (∗1740-08-15 – †1815-01-21) ins Esperanto durch Adolf Burkhardt (pastro, ∗1929-04-10 – †2004-04-02).

Arg-394-780 (2007-03-27 19:07:21)

Tiun ĉi tradukon mi, Manfred Retzlaff, prenis el la kant-libreto “Mia kantaro I”, dua eldono de Majo 1998, kompilita kaj eldonita de s-ro Josef Schiffer, Wilstorfstr. 58, D-78050 Villingen-Schwenningen, Germanio. Sinjoro Josef Schiffer donis al mi la permeson.

Übersetzung des deutschen Gedichtes “Abendlied” von Matthias Claudius (∗1740-08-15 – †1815-01-21) ins Esperanto durch Manfred Retzlaff (∗1938-11-

04) in 1989-09-10.

MR-013-2 / Arg-394-777 (2007-03-26 13:19:45)

Tiu ĉi traduko estas unue publikigita en 1984 en “Esperanto aktuell”, numero 6/1984, la organo de Germana Esperanto-Asocio, sur la aldonaj “Flavaj paĝoj”, paĝo 15. Enigis ka tekston de la traduko la tiama redaktisto d-ro Dirk Willkommen. Mi, Manfred Retzlaff, ŝanĝis en 2007-03-26 nur la duan strofon, kompare al la teksto aperinta en “Esperanto aktuell 6/1984”.

Übersetzung des deutschen Gedichtes “Abendlied” von Matthias Claudius (∗1740-08-15 – †1815-01-21) ins Esperanto durch Joachim Gießner (∗1913-12-23 – †2003-11-25).

Arg-394-782 (2007-03-28 09:55:34)

Mi, Manfred Retzlaff, detajpis tiun tradukon de Joachim Gießner el folio kun letero, kiun skribis al mi en 1987-11-24 s-ro Joachim Gießner. Li skribis en tiu letero, ke la fakto, ke lia traduko de la unua strofo estas tute la sama kiel en tiu de Otto Bonte, estas hazardo kaj ke li ne sciis antaŭe la tradukon de Otto Bonte.