1/1

Adam Mickiewicz,

Przypomnienie

Lauro, czyli ż te piękne wieków naszych lata jeszcze siękiedy twojej malująpamięci, kiedyśmy sami tylko i sobązajęci, dbać nie chcieli o resztęobcego nam świata.

Chłodnik, co sięzielonym jaśminem wyplata, strumień, co z miłym szmerem po łące siękręci; tam nas często, wzajemne tłumaczących chęci, późnej nocy miłosna osłoniła szata.

A księżyc, spod bladego wyjrzawszy obłoku, śnie żne piersi i złote rozświecał pierścienie, boskiego wdziękom twoim przydając uroku.

Wtenczas serca porywa słodkie zachwycenie, usta sięspotykają, oko ginie w oku, łza ze łzą, i z westchnieniem miesza sięwestchnienie.

Verkinto de tiu ĉi Pola poemo estas Adam Mickiewicz (Adamo Mickjeviĉo, ∗1789 – †1855).

Arg-247-499 (2010-08-15 19:37:37)

Korektita versio de l’ 31.03.2005. (Ŝanĝitaj estas la vortoj “pamięcy” al “pamięci”, “zajęcy” al “zajęci”, “dbaç” al “dbać”, “samy” al “aami” kaj “wyrzawszy” al “wyjrzawszy”.)

http://www.poezio.net/version?poem-id=247&version-id=499