1/3

Heinrich Heine,  Heinrich Heine,  Heinrich Heine,
Belsazar  Belŝacar’  Belŝacaro

tradukita de Manfredo Ratislavo

tradukita de Richard Schulz

Die Mitternacht zog näher schon; In stummer Ruh lag Babylon.

Ripozis pace jam Babel’ Dum meza nokto, en mal-

hel’.

Jam pasis de la nokt’ duon’. Trankvile kuŝis Babilon’.

Nur oben in des Königs Schloß Da flackerts, da lärmt des Königs

Troß.

Nur supre en la reĝkastel’ Vidiĝis flagre torĉa hel’.

Nur supre en la reĝkastel’ Fenestrojn traflagras torĉa

hel’.

Dort oben in dem Königssaal Belsazar hielt sein Königsmahl.

Kun sia reĝ-korteganar’ Festenis tie Belŝacar’.

Reĝ’ Belŝacar’ de Babilon’ Festenis en la festsalon’.

Die Knechte saßen in schimmernden

Reihn, Und leerten die Becher mit funkeln-

dem Wein.

Jen malplenigante pokalojn

kun vin’ De l’ reĝ’ servistaro amuzas

sin.

Tumultis laŭte de l’ reg’ sek-

vantar’. Tintigis pokalojn barbar’

kun barbar’.

Es klirrten die Becher, es jauchzten

die Knecht’; So war es dem störrigen Könige recht.

Ĝojigis la reĝon de l’ glasoj

tintad’ Kaj de la servistoj gajega

kriad’.

La reĝo aŭskultis obstine

kun ĝu’ La virojn jubili, pliiĝon de l’

bru’.

Des Königs Wangen leuchten Glut; Im Wein erwuchs ihm kecker Mut.

La reĝo ardis pro la vin’, La vino aŭdacigis lin.

Ekardas tre la reĝa vang’. Riskemas tre la reĝa lang’.

Und blindlings reißt der Mut ihn fort; Und er lästert die Gottheit mit

sündigem Wort.

Tentate de la aŭdacem’ Li diras vortojn de blas-

fem’.

Kaj senpripense pekas li Kaj blasfemas terure, spi-

tante al Di’.

Und er brüstet sich frech und lästert

wild; Der Knechte Schar ihm Beifall brüllt.

Senhonte la reĝo gloras sin, La servistar’ aplaŭdas lin.

Kaj paradas sen hont’ kaj

kun defi’. Aplaŭdas tre la koteri’.

Der König rief mit stolzem Blick; Der Diener eilt und kehrt zurück.

Vokite de l’ fiera reĝ’

Servist’ ekstaras de la seg’, Orgojle sonas de l’ reĝ’ or-

don’. Jam hastas kaj revenas pe-

on’.

Er trug viel gülden Gerät auf dem

Haupt; Das war aus dem Tempel Jehovas ge-

raubt.

Alportis li multon da ora

ilar’ Rabitan for de l’ Javea al-

tar’.

Surkape pezas la ora vazar’, El templo Javea la rab-

akapar’.

…  …  …

2/3

Und der König ergriff mit frevler

Hand Einen heiligen Becher, gefüllt bis am

Rand.

Kaj sanktan pokalon per

peka man’ Ekkaptis la reĝo, vokante:

�Je l’ san’!“ Kaj ekprenis la reĝ’ per kri-

ma man’ La plej sanktan pokalon kun

fia rikan’.

Und er leert ihn hastig bis auf den

Grund, Und er rufet laut mit schäumendem

Mund:

Kaj malplenigis li tiun ĉi, Kun buŝo ŝaŭmanta elvokis

li:

Kaj li malplenigas ĝin ĝis la

fund’, Kriaĉas el malvirta abund’:

“Jehova! dir künd’ ich auf ewig Hohn

– Ich bin der König von Babylon!“ �Jave’, je eterno mi mokas

vin, - Regant’ de Babelo mi no-

mas min!“ “Javeo, mi mokas pri via

kron’ - Mi estas reĝo de Babilon’!”

Doch kaum das grause Wort erklang, Dem König wards heimlich im Busen

bang.

Apenaŭ tion eldiris li, Ektimon sentis li en si.

Apenaŭ sonis for la vort’, La reĝon ekkaptis la tim’ de

l’ mort’.

Das gellende Lachen verstummte zu-

mal; Es wurde leichenstill im Saal.

Mutiĝis la rido en unu mo-

ment’, De l’ morto regis la silent’.

La akra ridado formortis je

l’ hor’. Silentis tuj la vira ĥor’.

Und sieh! Und sieh! An weißer Wand, Da kam’s hervor wie Menschenhand; Kaj jen! Kaj jen! Sur blan-

ka mur’ de man’ aperis la kontur’; Jen vidu! el la blanka mur’ Aperis homa mankontur’.

Und schrieb, und schrieb an weißer

Wand Buchstaben von Feuer, und schrieb

und verschwand.

Kaj skribis, kaj skribis sur

la mur’ Literojn el fajr’ kaj foriĝis

de sur.

Kaj skribis, skribis sur la

mur’ Kaj ree foriĝis post flamgra-

vur’.

Der König stieren Blicks da saß, Mit schlotternden Knien und toten-

blaß.

Genu-tremante sur sia seĝ’ kadavre pala jen sidis la

reĝ’.

Jen ankaŭ for regal-plezur’. Rigide rigardis la reĝ’ pro

terur’.

Die Knechtenschar saß kalt durch-

graut, Und saß gar still, gab keinen Laut.

La korteganoj pro terur’ Silente sidis, spiris nur.

La viroj sidis mutaj pro

tim’. Horor’ sentiĝis en ĉies

anim’.

Die Magier kamen, doch keiner ver-

stand Zu deuten die Flammenschrift an der

Wand.

La magiistoj vokitaj de li Ne povis klarigi tion ĉi.

Eĉ magoj ne sciis laŭ rita

mezur’ Klarigi la flamskribaĵon de

l’ mur’.

…  …  …

3/3

Belsazar ward aber in der selbigen

Nacht Von seinen Knechten umgebracht.

Murdata estis Belŝacar’ Samnokte de sia servistar’.

En tiu ĉi nokt’, de la servi-

staĉar’ Murdata estis Belŝacar’.

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Heinrich Heine (∗1797-12-13 – †1856-02-17).

Arg-205-407 (2004-03-06 17:43:12)

Traduko de la Germana poemo “Belsazar” de Heinrich Heine (∗1797-12-13 – †1856-02-17) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04) en 1984-03-30.

MR-109-2 / Arg-205-408 (2004-03-10 11:49:13)

Traduko de la Germana poemo “Belsazar” de Heinrich Heine (∗1797-12-13 – †1856-02-17) en Esperanton de Richard Schulz (Rikardo Ŝulco, ∗1906-07-12 – †1997-09-26).

Arg-205-409 (2013-02-26 15:10:47)

Tiu traduko aperis en 1984 en la n-ro 61, 1984/7 de la “Vestfaliaj Flugfolioj”, kiun Richard Schulz, kiu nomis sin Rikardo Ŝulco, eldonis mem. Li indikis kiel aŭtoron de la germana-lingva originalo: Henriko Hajno. Tiu estas la germana poeto Heinrich Heine. Pri Richard Schulz vidu la vikipedian retejon http: // de. wikipedia. org/ wiki/ Richard_Schulz .