1/2

Georg Heym,  Georg Heym,
Viaj okulharoj, la longaj  Deine Wimpern, die langen

tradukita de Hans-Georg Kaiser

Viaj okulharoj, la longaj, akvoj mornaj de viaj okuloj, lasu min sinki en ilin, lasu min iri profunden.

Deine Wimpern, die langen, Deiner Augen dunkele Wasser, Laß mich tauchen darein, Laß mich zur Tiefe gehen.

Grimpas la ministo en la ŝakton kaj ŝanceliĝas ties trista lampo super la pordo de la ercoj, alte sur la ombra vando, Steigt der Bergmann zum Schacht Und schwankt seine trübe Lampe Über der Erze Tor, Hoch an der Schattenwand,

Vidu, mi grimpas profunden por forgesi en via sino en la foro tion, kio de supre muĝas, la helon, turmentojn kaj la tagon.

Sieh, ich steige hinab. in deinem Schoß zu vergessen, Fern, was von oben dröhnt, Helle und Qual und Tag.

Ĉe la kampoj kunkreskas, kie staras la vento, ebrie de l’ greno, alte dornoj, altaj kaj malsanaj kontraŭ la ĉielblu’.

An den Feldern verwächst, Wo der Wind steht, trunken vom Korn, Hoher Dorn, hoch und krank Gegen das Himmelsblau.

Donu al mi la manon, ni kunkresku al predo de l’ vento, kiel sola birdoparo fluganta.

Gib mir die Hand, Wir wollen einander verwachsen, Einem Wind Beute, Einsamer Vögel Flug.

Aŭdi somere la orgenojn de la lacaj fulmotondroj, bani en aŭtuna lumo ĉe l’ bordo de l’ blua tago.

Hören im Sommer Die Orgel der matten Gewitter, Baden in Herbsteslicht Am Ufer des blauen Tags.

De tempo al tempo ni staru ĉe l’ rando de la morna puto por vidi profunden en la kvieton, por serĉi nian amon.

Manchmal wollen wir stehn Am Rand des dunkelen Brunnens, Tief in die Stille zu sehn, Unsere Liebe zu suchen.

Aŭ ni elpaŝu el la ombro de la oraj arbaroj grande en vesperan ruĝon, kiu tuŝas al vi softe la frunton.

Oder wir treten hinaus Vom Schatten der goldenen Wälder, Groß in ein Abendrot, Das dir berührt sanft die Stirn.

…  …

2/2

Dia malĝojo, silentu pri l’ eterna amo, levu la kruĉon, trinku la dormon.

Göttliche Trauer, Schweige der ewigen Liebe, Hebe den Krug herauf, Trinke den Schlaf.

Foje stari ĉe la fino, kie la maro flavece makulita naĝas jam mallaŭte en la golfon septembran.

Einmal am Ende zu stehen, Wo Meer in gelblichen Flecken Leise schwimmt schon herein Zu der September Bucht.

Supre ripozi en la domo de la raraj floroj, ĝis trans la rokojn malsupren kantas kaj tremas la vento.

Oben zu ruhn Im Hause der dürftigen Blumen, Über die Felsen hinab Singt und zittert der Wind.

Sed de la poplo, kiu elstaras en la eternan bluon, falis jam bruna folio, sur via nuko ĝi ripozas.

Doch von der Pappel, Die ragt im Ewigen Blauen, Fällt schon ein braunes Blatt, Ruht auf dem Nacken dir aus.

Traduko de la Germana poemo “Deine Wimpern, die langen” de Georg Heym (∗1887 – †1912) en Esperanton de Hans-Georg Kaiser (Cezar, ∗1954-05-21).

Arg-171-342 (2014-07-11 16:35:19)

Tradukita de Donjo kaj Cezar. Pri la verkinto Georg Heym vidu la vikipediejon http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym .

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Georg Heym (∗1887 – †1912).

Arg-171-341 (2014-07-11 16:33:45)

Pri la verkinto vidu la vikipedian retejon http: // de. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym respektive http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym .