1/2

Georg Heym,  Georg Heym,
Deine Wimpern, die langen  Viaj okulharoj, la longaj

tradukita de Hans-Georg Kaiser

Deine Wimpern, die langen, Deiner Augen dunkele Wasser, Laß mich tauchen darein, Laß mich zur Tiefe gehen.

Viaj okulharoj, la longaj, akvoj mornaj de viaj okuloj, lasu min sinki en ilin, lasu min iri profunden.

Steigt der Bergmann zum Schacht Und schwankt seine trübe Lampe Über der Erze Tor, Hoch an der Schattenwand, Grimpas la ministo en la ŝakton kaj ŝanceliĝas ties trista lampo super la pordo de la ercoj, alte sur la ombra vando,

Sieh, ich steige hinab. in deinem Schoß zu vergessen, Fern, was von oben dröhnt, Helle und Qual und Tag.

Vidu, mi grimpas profunden

por forgesi en via sino

en la foro tion, kio de supre muĝas, la helon, turmentojn kaj la tagon.

An den Feldern verwächst, Wo der Wind steht, trunken vom Korn, Hoher Dorn, hoch und krank Gegen das Himmelsblau.

Ĉe la kampoj kunkreskas,

kie staras la vento, ebrie de l’ greno, alte dornoj, altaj kaj malsanaj kontraŭ la ĉielblu’.

Gib mir die Hand, Wir wollen einander verwachsen, Einem Wind Beute, Einsamer Vögel Flug.

Donu al mi la manon,

ni kunkresku

al predo de l’ vento,

kiel sola birdoparo fluganta.

Hören im Sommer Die Orgel der matten Gewitter, Baden in Herbsteslicht Am Ufer des blauen Tags.

Aŭdi somere

la orgenojn de la lacaj fulmotondroj, bani en aŭtuna lumo ĉe l’ bordo de l’ blua tago.

Manchmal wollen wir stehn Am Rand des dunkelen Brunnens, Tief in die Stille zu sehn, Unsere Liebe zu suchen.

De tempo al tempo ni staru ĉe l’ rando de la morna puto por vidi profunden en la kvieton, por serĉi nian amon.

Oder wir treten hinaus Vom Schatten der goldenen Wälder, Groß in ein Abendrot, Das dir berührt sanft die Stirn.

Aŭ ni elpaŝu

el la ombro de la oraj arbaroj grande en vesperan ruĝon, kiu tuŝas al vi softe la frunton.

…  …

2/2

Göttliche Trauer, Schweige der ewigen Liebe, Hebe den Krug herauf, Trinke den Schlaf.

Dia malĝojo,

silentu pri l’ eterna amo,

levu la kruĉon, trinku la dormon.

Einmal am Ende zu stehen, Wo Meer in gelblichen Flecken Leise schwimmt schon herein Zu der September Bucht.

Foje stari ĉe la fino,

kie la maro flavece makulita naĝas jam mallaŭte en la golfon septembran.

Oben zu ruhn Im Hause der dürftigen Blumen, Über die Felsen hinab Singt und zittert der Wind.

Supre ripozi

en la domo de la raraj floroj, ĝis trans la rokojn malsupren kantas kaj tremas la vento.

Doch von der Pappel, Die ragt im Ewigen Blauen, Fällt schon ein braunes Blatt, Ruht auf dem Nacken dir aus.

Sed de la poplo,

kiu elstaras en la eternan bluon, falis jam bruna folio, sur via nuko ĝi ripozas.

Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas Georg Heym (∗1887 – †1912).

Arg-171-341 (2014-07-11 16:33:45)

Pri la verkinto vidu la vikipedian retejon http: // de. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym respektive http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym .

Traduko de la Germana poemo “Deine Wimpern, die langen” de Georg Heym (∗1887 – †1912) en Esperanton de Hans-Georg Kaiser (Cezar, ∗1954-05-21).

Arg-171-342 (2014-07-11 16:35:19)

Tradukita de Donjo kaj Cezar. Pri la verkinto Georg Heym vidu la vikipediejon http: // eo. wikipedia. org/ wiki/ Georg_Heym .