1/8

Friedrich Wilhelm Weber,

Dektritilio, ĉapitro 1, El la distrikto de la Neto

tradukita de Manfredo Ratislavo

Neto^{4}

1 Rave estas, en printempo kun migradbastono sia kaj floreto ĉe l’ ĉapelo iri tra l’ ĝardeno Dia.^{5}

2 Supre iras blankaj nuboj, sube riveretoj klaraj, nove vestis sin herbejoj kaj altaĵoj montarbaraj.

3 Blankigejen portas ino, kion ŝpinis ŝi sur rado, enarbuste kantas merlo post dumvintra silentado.

4 Kvankam estas ja malnovaj kantoj, longe jam konataj, la knabinoj aŭskultadas je la sonoj tre amataj;

…

4La Neto estas malgranda rivero enfluanta en la riveron Vezero, kiu fluas tra okcidenta norda Germanio en la Nordan Maron.

5aŭ eble pli konforme al la originalo kaj laŭ la traduko de Adolph Macho el la jaro 1932: vagi tra l’ ĝardeno Dia. (La manuskripto troviĝas en la Esperanto-Muzeo en Vieno.

2/8

5 je la sonoj tre amataj, super mont’ kaj val’ sonantaj; karbfaristoj kaj paŝtistoj ekaŭskultas kunkantantaj;

6 ekaŭskultas kunkantantaj post la longaj vintraj horoj; preskaŭ forgesitaj kantoj revekiĝas en la koroj.

7 Preskaŭ forgesitaj kantoj revekiĝas nun en mia menso, kanti volus ilin, merlo, mi per gorĝo via!

8 Tion, kion susurante rakontadis la tilioj, kiam mi la paroladojn subaŭskultis de l’ folioj;

9 kion al mi riveretoj babiladis kuregantaj de la montoj kiel knaboj, resti loke ne povantaj;

10 kion en arbaroj foraj al mi konfidintaj estas nanoj, kiuj en rokfendoj vivas kaj dumvive restas;

…

3/8

11 kion lispis al mi elfoj sur herbejoj lunumitaj; kion min instruis ŝtonoj grizaj kaj de musk’ kovritaj;

12 tion, krome tion, kion legis mi en disfalantaj pergamenoj kaj volumoj, formu mi al versoj kantaj.

13 Bildoj el pratemp’ nebula antaŭ mi nun supreniĝas; voĉoj de lament’ kaj ĝojo flustre al mi ekaŭdiĝas.

14 Viroj, antaŭ mil’ da jaroj tra la Net-distrikt’ irintaj, la paganoj, la kristanoj, homoj tie ĉi vivintaj;

15 juna Sakso, malamikon Frankan kontraŭbatalinta, kun si mem en propra brusto pli obstine luktadinta;

16 ploro de virgin’, kolero morna de maljunulino, runokantoj, venĝovokoj el la buŝo de virino;

…

4/8

17 laborado de monaĥoj en Konvent’ Dektritilia, klopodantaj ame venki spiton per agado pia;

18 ĝojaj himnoj de ĉi tiuj, tage, nokte sonadintaj, venkon de la Krista kruco en la montojn jubilintaj;

19 susurado de l’ arbaro, surfĝemado eĉ aldone: ĉio ĉi en unu kanton volas nun kuniĝi sone.

20 Estu ĝi por vi kantata, homoj el la oriento, nordo, sud’ aŭ okcidento: Estas vi de nobla gento.

21 Havas vi ja unu lingvon, ĉu malmolan en montaro, aŭ ĉu mola tiu estas, se vi loĝas ĉe la maro.

22 Vi infanoj de Saksujo, prenu mian etan donon: same kiel ne despektu oni la malmultan monon.

…

5/8

23 Pensu, ke por vi mi plukis belajn florojn en kamparo, kiam jam aŭtune flave sin ornamis la montaro.

24 Se mi pentris la heroon tro hejmlande, tiam sciu, ke li estis ja Vestfalo, kaj revulo estas tiu:

25 Malcedema, tamen milda kaj honesta li ja estas, kiel fer’ kaj kverkoj viaj, kiuj ĉiam firmaj restas.

26 Ĝis hodiaŭ konserviĝis la prapatra moro via; tial por vi tiu kanto de l’ Konvent’ Dektritilia!

27 Sed mokulo grumble plendas: �Ne edifas la rakonto, kaj la fonto de la Neto ja ne estas muza fonto.

28 Lasu la gurdadon tedan, enuigas lir-sonoro; pli agrabla al mi ŝajnas la sonoro de la oro.

…

6/8

29 Por si mem nur zorgu ĉiu, flegu li nur haŭton sian; vi kulturu viajn rapojn kaj surkampe grenon vian!

30 Lasu vi la volumaĉojn forfumiĝi sub kaldrono: nur de karbo, fer’, maŝinoj estas ja al ni bezono.

31 La amasoj putriĝantaj de la sonĝoj surpaperaj, ke utilu ili fine, flamu sub kaldronoj feraj!

32 Rad’, levilo kaj martelo, gravas la matematiko; malvaloras ja alio, nur validu la tekniko!

33 Flagru, fajro, flamu arde, ke la akvoj vaporiĝu, kaj la gentoj de la mondo haste inter si miksiĝu.

34 Ĉar la celo de l’ estonto estas ja la unueco; senbarila moviĝado estas vera libereco.

…

7/8

35 Lasu do la lir-gurdadon! Kiun tio ĉi ĝojigas? La sonoro de l’ metalo multe pli ja plezurigas.“ -

36 Mi komprenas vin, mokulo, olda, morna enviulo; vi ja estas de la bela Dia mondo kontraŭulo!^{6}^{7}

37 Volas vi ĝin en pistujo disfrotadi kaj polvigi, en krisolo kaj retorto poste ĝin senspiritigi!

38 Ĵetus vi ĝin en la faŭkon de l’ moloko ja volonte, ke neniu homo konu ĉi belaĵon plu estonte!

39 Vi mokulo morna, malgraŭ viaj mokoj kaj ĉagreno tamen belaj rozoj floras en la homa florĝardeno.

…

6aŭ eble ankaŭ: Mi komprenas ja, mokulo, tiun vian opinion; ĉar kontraŭas vi la savon de la mondo, neas Dion!

7aŭ: vi ja estas de la mondo Di-savita kontraŭulo

8/8

40 Tamen floras sorĉlilio; en sankteja groto ia, en arbara valo fora, sonĝas ja la flor’ magia.

41 Tamen sonas el krepuska arbareto, el aero, kaj la merlo ne jam kantis lastan kanton sur la Tero.

42 Kaj la najtingalo kantos plende en la primavero, jubilante, dum ankoraŭ batas koroj sur la Tero.

Traduko de la Germana poemo “Dreizehnlinden, Kapitel 1, Aus dem Nethegau” de Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero, ∗1813-12-25 – †1894-04.05) en Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde, Germanio, ∗1938-11-04).

Arg-114-228 (2014-04-18 18:28:14)