1/??

Juliusz Słowacki�

W Szwajcarii

I

Odkąd zniknęła jak sen jaki złoty, Usycham z żalu, omdlewam z tęsknoty. I nie wiem, czemu ta dusza, z popiołów, Nie wylatuje za niądo aniołów? Czemu nie leci za niebieskie szranki, Do tej zbawionej i do tej kochanki?

II

…

2/??

W szwajcarskich górach jest jedna kaskada, Gdzie Aar wody błękitnymi spada. Pozwól tam spójrzeć zawróconej głowie. Widzisz tętęczęna burzy w parowie? Na mgłach srebrzystych cała sięrozwiesza, Nic jąnie zburzy i nic jąnie zmiesza; A czasem tylko jakie białe jagnię Przez tęczęidzie na skraju doliny Szczypać kwitnące ró że i leszczyny; Lub jaki gołąb, co wody zapragnie, Jakby sięblaskiem pochwalić umyślnie, Przez tęczęszybko przeleci i błyśnie. Tam jąujrzałem! i wnet rozkochany, Że z tęczy wyszła i z potoku piany, Wierzyć zacząłem i wierzędo końca; Tak jasnąbyła od promieni słońca! Tak pełna w sobie anielskiego świtu! Tak rozwidniona zrennicąz błękitu! — Gdy oczy przeszły od stóp do warkoczy, To zakochały sięw niej moje oczy; A za tym zmysłem, co kochać przymusza, Poszło i serce, a za sercem dusza. I tak sięzaczął prędko romans klecić, Że chciałem do niej przez kaskadęlecić; Bo sięlękałem, że jak widmo blade, Nim dusza ze snu obudzona krzyknie, Upadnie w przepaść, w tęczęi w kaskadę I roztopi się, i zgaśnie, i zniknie; I byłem jak ci, co sięwe śnie boją, Bo ju żem kochał, bo ju ż była moją. I tak raz pierwszy spotkałem jąsamą Pod jasnątęczy ró żnofarbnej bramą; Powiew miłości owiał mięuroczy. Stanąłem przed niąi spuściłem oczy.

… http://www.poezio.net/version?poem-id=1066&version-id=2152

3/??

III

Poszedłem za niąprzez góry, doliny, I szliśmy razem u stóp tej lawiny, Gdzie śnieg przybiega a ż do stóp człowieka Spłaszczonąpłetwąjak delfin olbrzymi; Para mu z nozdrza srebrzystego dymi, A Rodan z paszczy błękitnej ucieka. Pamiętam chwilę... poranek był skwarny. Tameśmy szmerem spłoszyli dwie sarny; Te, jakby szczęścia ludzkiego świadome, Stanęły blisko złote, nieruchome; I utopiły oczów błyskawice W kochanki mojej błękitne zrennice; I długo patrząc, nieruchome obie, Głowy promienne pokładły na sobie. Rzekłem: “One sięzakochały w tobie!” Rzekłem — i za to z ust zamkniętych skromnie Najpierwszy uśmiech jej przyleciał do mnie. Przyleciał szybko i wrócił z podró ży Do swego gniazda, do pereł i ró ży; A gdy zobaczył, że oczów nie mru żę, Całąjej białątwarz zamienił w ró żę. A wiecie? ani tak za serce chwyta Rumieniec kwiatu, co świe żo rozkwita; Ani tak oko wędrowca zachwyca Gór nadalpejskich śnie żysta dziewica, Kiedy od słońca ró żane ma lica, Jak ten rumieniec bez wstydu i grzechu, Co sięna twarzy urodził z uśmiechu.

…

4/??

IV

Odtąd szczęśliwi byliśmy i sami, Płynąc szwajcarskich jezior błękitami, I nie wiem, czy tam była łódź pod nami; Bom z duchy prawie zaczynał siębratać, Chodzić po wodach i po niebie latać; A ona tak mięprowadziła wszędzie! Ach! ona była jak białe łabędzie, Była jeziora błękitnego panią; Płynęła lecąc — łódź leciała za nią, Za łodziąjasność szafirowym szlakiem, Za tąjasnościąrybek korowody, I wyrzucały sięa ż do niej z wody; I z takimeśmy płynęli orszakiem Uśmiechając sięw błękitu krainie. Bo ona była jak wodne boginie: Miała powozy z delfinów, z gołębi, I kryształowe pałace na głębi, I księżycowe korony w noc ciemną... I mogła była, co chce, zrobić ze mną.

V

…

5/??

Raz — że nie była niebieskim aniołem, Myślałem całe długie pół godziny; Wyspowiadałem siępotem z tej winy — Słuchajcie! — Oto przed Tella kościołem Pierwsza na kamień wyskoczyła płocha I powiedziała mi w głos, że mnie kocha, I odesłała mnie znów na jezioro, Łódkęmą— piersiąodtrąciwszy białą... A ja — ach, nie wiem, co sięze mnąstało! Czy mnie anieli do nieba zabiorą, Czy grzmiące fale jeziora pochłoną, Czy uśmiechami rozrywa sięłono, Czy serce jak lód rozegrzany taje, Czy dusza skrzydeł anielskich dostaje, Czyli w niąwstąpił cały anioł złoty? Czyli uśmiechów pełna? czy tęsknoty? Wszystkie uczucia gwałtownymi loty Na serce spadły, jak gołębi chmura Pić łzy i białe w nim obmywać pióra, Aby sięczyste rozlecieć po niebie... Wtem zawołała łódź ze mnądo siebie. Usłyszała jąłódka i spostrzegła, I sama do niej z błękitu przybiegła.

VI

…

6/??

Pod ścianąze skał i pod wieńcem borów Stoi cichości pełna i kolorów Tella kaplica. Jest próg tam na fali, Gdzieśmy raz pierwszy przez usta zeznali, Że sięju ż dawno sercami kochamy; A pod tym progiem sąna wodzie plamy Od sosen, co siękołysząna niebie, I od skał cienia; gdzie mówiąc do siebie, Wbite do wody trzymaliśmy oczy. A pod tym progiem fala tak siętoczy, I tak swawolna, i taka ruchoma, Że wzięła w siebie dwa nasze obrazy I przybli żała łącząc je rękoma, Chocia ż nas tylko łączyły wyrazy. Ach! fala taka szalona i pusta! Że połączyła nawet nasze usta, Choć sercem tylko byliśmy złączeni. Fala tak pełna ruchu i promieni, Że jednym światła objąwszy nas kołem, Zmięszała niby anioła z aniołem. Gdy myślę— boleść dręczy mięnieźmierna. Falo! niewierna falo! — i tak wierna!

VII

…

7/??

Raz mięów anioł zaprowadził złoty Przez jasne łąki do lodowej groty. Tam jąobielił dzień alabastrowy; I mróz na czole mej jasnej królowéj Perłami okrył wszystkie polne ró że; I ze sklepienia łzy leciały du że; A we łzach sylfy z jasnościąogromną Deszczem spadały na białąi skromną. Słysząc, że ściany płaczącoraz głośniej, Cała sięszatąokryła zazdrośniej I wszystko oczom ciekawym ukradła, I jeszcze ręce skrzy żowane kładła Na alabastry widne, choć zakryte. Tak nieruchoma stała — a koło niej Igrały tęcze w blaski rozmaite. Ja wtenczas modlić sięzacząłem do niej. Ave Maria! Jak biała ró ża, kiedy sięrozwija, Ró ż pokazuje z piersi odemkniętej, Taki rumieniec wyszedł z lica świętej. I zamyślona odwróciła głowę, Palec na ściany kładąc kryształowe; Jak ta, co imięukochane kryśli Lub o błękitnych jakich myślach — myśli. Wreszcie siędo mnie obróciwszy rzekła: “Mo że za miłość ja pójdędo piekła I gdzieś w piekielne wprowadzona chłody, Wszczepionąbędęw kryształowe lody Jako ta bańka z powietrza i z tęczy...” “Lecz prawda — rzekła -je żeli sięmęczy Ta jasność, słońca stworzona promieniem, Którąlód w sobie mrozi i zabija, Mo żna jąz lodu uwolnić westchnieniem...” Ave Maria!

… http://www.poezio.net/version?poem-id=1066&version-id=2152