1/3

Adam Mickiewicz,

La vojevodo

übersetzt von Ludwig Lazarus Zamenhof

En vespero somera vojevodo kolera Al la hejma kastelo rapidas; Al la lito edzina kun teruro senfina Li alvenas, – neniun li vidas.

En doloro brulanta kaj per mano tremanta Sian grizan lipharon li prenis, De la lito foriris, la manikojn retiris Kaj ektondris – kozako alvenis.

� Kial, best’ abomena, mia pordo ĝardena Restas nokte sen hundo, sen gardo? Prenu tuj mian sakon kaj pafilon kozakan Kaj silente min sekvu, bastardo! �

Kun pafil’ en la mano al ĝardena altano Ili ambaŭ sen bru’ alŝteliĝas. Sur la benka herbaĵo ia lumas blankaĵo : En tolaĵo virino vidiĝas.

Unu manon levinte, la okulojn kovrinte, Per la dua forpuŝi ŝi penis Unu viron petantan, surgenue starantan, Kiu nun en la brakoj ŝin tenis.

…

2/3

Kaj en flama fervoro li parolis : � Ho, koro, Ĉu jam ĉio por ĉiam perdita? Eĉ la premoj de l’ mano per la mon’ de l’ tirano Ĉiuj estas jam foraĉetitaj?

Mi vin tiel amadis, por vi tiel bruladis, – Malproksime nun plori mi devas; Li ne amis, ne ploris, nur per mon’ eksonoris, – Kaj li ĉion por ĉiam ricevas.

Sur la brusto anĝela lia kapo malbela En dorloto de nun ripozados, De la roza buŝeto, de la ruĝa vangeto, Li ĉielan feliĉon suĉados.

Sur ĉevalo fidela, en vetero kruela, Mi rapidas al mia anĝelo – Por sopire foriri kaj al vi nur deziri Bonan nokton en lia kastelo … �

Ŝi silentas senmove; li komencas denove Sian plendon kun petoj kaj ploro, Ĝis, la brakojn lasinte, la konscion perdinte, Ŝi defalis al li al la koro.

En l’arbaĵo silente, aŭskultante atente, Staras ambaŭ gardantoj kovritaj, Ili staras genue, en la manoj senbrue La pafiloj ektremis ŝargitaj.

…

3/3

� Estro �! diris kozako, � ia stranga atako Al mi ligas subite la manon; Brulan sentis mi larmon kaj skuantan malvarmon, Kiam tuŝi mi volis la ĉanon. �

– � Pesto! mi vin jam skuos, mi vin plori instruos! Jen saketo kun pulvo : sen vorto Vi preparos, vi pafos, kaj se ŝin vi ne trafos. Mi edzigos vin mem kun la morto.

� Supren, dekstren, senskue! Mi ekpafos, – l’unue De l’ amanto diskrevu la koro. � La servanto ektiris, kaj la kuglo eniris En la frunton de … lia sinjoro.

Übersetzung des polnischen Gedichtes “Czaty” von Adam Mickiewicz (Adamo Mickjeviĉo, ∗1789 – †1855) ins Esperanto durch Ludwig Lazarus Zamenhof (Ludoviko Lazaro Zamenhofo, ∗1859-12-15 – †1917-04-14).

Arg-1021-2067 (2014-05-23 10:40:14)

Tiu ĉi Zamenhofa poem-traduko troviĝas en http: // edu. i-lo. tarnow. pl/ esp/ lern/ librejo/ 0012/ 0008. php .