Poezio
piece of old paper
Esperanto Angla Germana
bonveniga paĝo listo de la poemoj listo de la tradukaĵoj listo de poetoj Poezio en nombroj registri
 eksporti for presado: vertikala formato (PDF) kverformato (PDF) | montru ĉiujn eksport-formatojn
verkinto  [voknomo] titolo lingvo publikigo identiga kodo lasta modifo aspekto
Manfredo Ratislavo Dektritilio, ĉapitro 5, Ĉe la oferoŝtono Esperanto Arg-814-412 2007-04-29 22:02 Manfred nur tiun forigu
Friedrich Wilhelm Weber * Dreizehnlinden, Kapitel 5, Am Opfersteine Germana Arg-813-412 2007-04-29 21:02 Manfred nur tiun forigu

Friedrich Wilhelm Weber,
Dreizehnlinden, Kapitel 5, Am Opfersteine

 

Friedrich Wilhelm Weber,
Dektritilio, ĉapitro 5, Ĉe la oferoŝtono

 
    tradukita de Manfredo Ratislavo
 
1 Lieblich sind die Juninächte,   1 Ravaj estas la Juniaj
Wenn des Abendrots Verglimmen   Noktoj, kiam lumetante
Und des Morgens frühe Lichter   La vespera ruĝ’ miksiĝas
Dämmernd ineinanderschwimmen;   Kun aŭroro krepuskante;
 
2 Wenn der Lenz in roten Rosen   2 Kiam ruĝaroze verŝas
Rasch verblutet und die kleinen   Sian sangon primavero,
Nachtigallen um den Toten   Kaj priploras tiun laste
Ihre letzten Lieder weinen;   Najtingalo dum vespero;
 
3 Wenn im Kelch der Lindenblüte   3 Kiam sur tiliofloro,
Unterm Blätterbaldachine   Sub folia baldakeno,
Schläft, gewiegt von lauen Lüften,   Dormas la abelo laca,
Die verirrte müde Biene.   Kun la ŝarĝo de poleno;
 
4 Träumerisch im Nest der Schwalbe   4 Kiam ĉirpas en la nesto
Zirpt die Brut und zwitschert leise   De l’ hirundoj la idaro,
Von dem großen blauen Himmel   Sonĝas jam pri la vojaĝo
Und der großen Südlandsreise.   Suden super ter’ kaj maro.
 
5 Und im Weizen schlägt die Wachtel   5 Pepas sur grenkamp’ koturno;
Jedem Pflüger liebe Laute,   Ĝoje pensas kamparano
Liebe Laute all den Körnern,   Pri la bonaj grajnoj, kiujn
Die er fromm der Flur vertraute.   Metis li per sia mano.
 
6 Durch die frisch entsproßnen Ähren   6 Tra la ĵus kreskintaj spikoj
Haucht ein Säuseln und ein Singen,   Spiras susurad’ kantante,
Als ob holde Himmelsgeister   Kvazaŭ irus jen spiritoj
Segnend durch die Saaten gingen. -   Bonaj tra l’ kampar’ benante. -
 
7 Rings der Wälder tiefes Schweigen!   7 La kastel’ jen de Driburgo!
Aus des Tales Nebelhülle   Ĝin ĉirkaŭis la silento
Hob die Iburg ihren Scheitel   Nokta de l’ arbar’, leviĝis
In die sternenklare Stille:   Ĝi al klara firmamento.
 
8 Alter Hain, aus dessen Wipfeln   8 Staris la kolono sankta
Sonst die Irminsäule ragte,   De Irmino iam tie,
Die zum Schmerz und Schreck der Sachsen   Kiun reĝo Karl’ bruligis
König Karl zu brennen wagte;   Kun aŭdac’ sakrilegie.
 
9 Götterstätte, jetzt umwuchert   9 Kreskas nun arbustoj tie,
Von Gestrüpp und wilden Ranken   Kie staris la kolono;
Und als Wohnort dunkler Mächte   Frankoj timas la sanktejon
Scheu gemieden von den Franken. -   Kiel lokon de demono. -
 
10 Lieblich war die Nacht, die kurze,   10 Rava estis la mallonga
Vor dem Tag der Sonnenwende;   Nokto antaŭ la solstico,
Auf der Iburg stumpfem Kegel   Flagris sur la mont’ Driburga
Flackerten die Opferbrände;   De ofero-bruloj vico.
 
11 Auf der Iburg stumpfem Kegel   11 Estis kunvenintaj tie
Hatten sich zum Balderfeste   Adorantoj de Balduro, 1)
Fromm geschart die Heidenleute,   El proksim’ kaj malproksimo;
Gaugenossen, fremde Gäste.   Estis festo de l’ naturo.
 
12 Unter Eichen, auf dem Rasen   12 Jen sub kverkoj, sur razeno
Stand der Opferstein, der graue,   Staris la ofero-ŝtono;
Neben ihm, mit blut’gem Messer   Apud ĝi kun tranĉilego
Eine riesenhafte Fraue:   Sanga en la man’ matrono:
 
13 Swanahild, die greise Drude,   13 Estis tiu la pastrino
Ihres Priesteramts zun walten,   Svanahild’, la druidino;
Erzgegürtet; weißes Linnen   Blanka robo riĉe kovris
Floß um sie in reichen Falten.   La figuron de l’ virino.
 
14 Werinhard, der freie Bauer,   14 Kamparano prenis nun el
Nahm den Stahl aus ihre Händen;   Sia mano la ponardon;
Fulko, Schmied von Bodinkthorpe,   Fulko, la forĝist’, incitis
Wühlte schürend in den Bränden.   Per baston’ de l’ fajro ardon.
 
15 Und im breiten Kupferkessel   15 Kaj en kaldronego kupra,
Auf des Herdes glühen Kohlen   Sur la krad’ de l’ forno rita,
Brodelte mit Lauch und Mistel   Jen kun ajl’ kaj visko bolis
Das geweihte Opferfohlen:   Ĉevalido konsekrita.
 
16 Freies Tier des freien Waldes,   16 Estis ĝi libera besto
Das den Hals vor Pflug und Wagen   De l’ libera la arbaro,
Nie gebeugt und dessen Rücken   Ne portinta iam homon,
Einen Reiter nie getragen.   Ne irinta antaŭ ĉaro.
 
17 Elmar, Herr vom Habichtshofe,   17 Kaj Elmar’, la kortsinjoro,
Blickte träumend in die Gluten;   Reve ĉe la fajro sidis;
Sah er, wie das Opferfüllen,   Ĉu li ankau la ĉevalon
Auch das Sachsenroß verbluten? -   Saksan morti antaŭvidis? -
 
18 Ehrfurchtsvoll und stumm im Kreise   18 Susuretis nur la arboj,
Stand die Menge, nur ein Flüstern,   Ĉirkaŭstaris adorante
Nur ein Schauern in den Bäumen   La preĝantoj, dum la fajro
Und der Flamme Sprühn und Knistern.   Flame ŝprucis kraketante.
 
19 Godo kam, der Opferdiener,   19 Godo venis, la krispulo,
Bester Fischer an der Nethe,   Estis li ofer-servisto;
Zubenannt der krause Otter,   Krispan havis li hararon,
Weil sein Haar sich krausig drehte.   Lerta estis li fiŝisto.
 
20 „Alles sicher“, sprach er leise,   20„Staras la gardistoj ĉie,“
„Ausgestellt sind rings die Wächter;   Diris tiu, „nin ne ĝenos
Stören wird die fromme Feier   Perfidul’, malrespektulo;
Kein Verräter, kein Verächter.“   En trankvilo ni solenos.“
 
21 Dreimal dann mit nackten Flüßen   21 Nun tri fojojn nudpiede,
Schritt die Priesterfrau, die hohe,   Jenan dion alvokante
Um den Herd, und Segen sprechend   Paŝis la pastrino ĉirkaŭ
Warf sie Körner in die Lohe.   Tiu fajro bendirante. 2)
 
22 Und mit Donars Hammerzeichen   22 Kaj benante la oferon,
Spendend Kraft und Heil dem Sude,   Kiu enkaldrone bolis,
Das Gesicht zum Nord gewendet,   Kaj farante sanktan signon,
Traurig ernst begann die Drude:   La pastrino ekparolis:
 
23 „Naht in Ehrfurcht, naht in Andacht,   23 „Vi respekte nun adoru,
Und was unhold, bleibe ferne;   La malico fore restu;
Unsre Zeugen sind die Götter,   La arbaro kaj la steloj
Stummer Wald und stille Sterne.   Kaj la dioj nin atestu.
 
24 Fern sei jeder Ungezwagte;   24 Ĉe ofero kaj preĝado
Wollt ihr opfern, wollt ihr beten,   Restu la pekuloj fore;
Reiner Hand und reinen Herzens   Tretu antaŭ l’ Eternuloj
Sollt ihr vor die Ew’gen treten. -   Puramane, purakore! -
 
25 Balders Sterbetag zu feiern,   25 Por memori pri Balduro
Sind wir an den Stein gekommen,   Venis ni al ŝton’ ĉi tiu,
Ihm, dem Frömmsten, nachzutrauern,   Lian morton prifunebri
Wohl geziemt es allen Frommen.   Decas al piulo ĉiu.
 
26 Seit ihn schlug sein blinder Bruder,   26 Ekde kiam lin mortigis
Ist des Tages Glanz verblichen,   Senintence frato lia,
Götterfriede, Menschenfriede   Malaperis el la mondo
Aus der dunklen Welt gewichen.   Homa paco, paco dia.
 
27 Ahnt ihr, was der große Vater   23 Ĉu la vortojn vi divenas,
Seinem vielbeweinten Toten,   Kiujn lia patro ame
Seinem Sohn, ins Ohr geflüstert,   En orelon lian flustris,
Als die Scheiter ihn umlohten?   Antaŭ ol li brulis flame?
 
28 O es waren hohe Worte,   28 Estis esperiga tiu
Hoffnungsreiche holde Laute,   Kara, alta Di-parolo;
Lichte Auferstehungsworte,   Estis reekstaraj vortoj,
Die er tröstend ihm vertraute:   Lumaj sonoj de konsolo:
 
29 Seiner Wiederkehr Geheimnis   29 Ke revenos iam tiu
Aus dem Reich der Nimmersatten,   El la mondo de l’ forgeso,
Wo in nebeldüstern Schluchten   Kiel palaj ombroj iras
Traurig gehn die bleichen Schatten.   En la faŭkoj de l’ Hadeso.
 
30 Wann? - Der Wala selbst verborgen   30 Kiam li revenos, tion
Blieb der große Tag der Sühne;   Eĉ ne scias la Valino. 3)
Zeit und Stunde kennt nur einer,   Li, Votan’, nur konas tiun
Er, der alte Himmelshüne.   Juĝotagon de l’ mondfino;
 
31 Er nur weiß es, wann im Kampfe   31 kiam en batal’ pereos
Untergehn die hohen Götter,   Iam la malnovaj dioj,
Wann im Sturm vom Zeitenbaume   Kiam en tempŝtorm’ defalos
Wehn die herbstlich gelben Blätter;   Flaviĝintaj jam folioj;
 
32 Wann auf feuerfarbnen Rossen   32 Kiam la Muspelaj filoj
Muspels Söhnen nordwärts rennen,   Fajre ruĝe norden rulos
Um mit ungeheurer Lohe   Kaj en ega incendio
Erd’ und Himmel zu verbrennen;   Tero kaj ĉielo brulos;
 
33 Um uralte Schuld zu rächen,   33 Por venĝado de prakulpo,
Daß im Frühlingsmorgenhauche   Ke en printempspir’ matena 4)
Jung und grün aus Wasserwogen   Post inundo elakviĝu
Eine neue Erde tauche,   Nova Tero benoplena,
 
34 Rings bewohnt von stillen Menschen,   34 Paca estos la homaro,
Die mit Morgentau sich nähren:   Paca ankaŭ la naturo.
Dann, so spricht die weise Wala,   Tiam - laŭ la profetino -
Dann wird Balder wiederkehren;   Ree venos la Balduro.
 
35 Und der Niemalsausgesprochne,   35 Kies nom’ ne eldireblas,
Er, der Älteste der Alten,   La Kreint’, la praa Dio,
Wird für immer aller Dinge,   Ame regos la homaron
Aller Menschen liebend walten. -   Kaj por ĉiam super ĉio. -
 
36 Kam die Zeit, und ist der Weiße,   36 Ĉu la tempo jam veninta
Den die Christen laut bekennen,   Estas? Ĉu la sankta ulo,
Den Allvaters Eingebornen   Kiun la Kristanoj nomas
Und das Friedenskind sie nennen,   Fil’ de Dio kaj savulo,
 
37 Ist er Balder? - O er brachte   37 Ĉu li estas la Balduro? -
Kampf und Krieg der Männererde!   Nur batalon li alportis,
Ist er Balder? - O er machte   Nur malpacon kaj militon,
Friedlos uns am eignen Herde!   Multaj homoj pro li mortis!
 
38 Was wir sehn, ist Haß und Hader!   38 Vidas ni jen nur malamon
Vor den Fremden, unsern Schergen,   Kaj kverelon; oferante,
Muß sich selbst Gebet und Opfer   Time devas ni nin kaŝi,
Scheu in tiefer Nacht verbergen.   En profunda nokt’ preĝante.
 
39 Dennoch, mag die sonnenlose   39 Tamen, eĉ se malpli hela
Dunkle Zeit sich dunkler trüben,   Iĝas tiu temp’ sensuna,
Treu der Lehre, treu der Sitte   Ni praktiku niajn ritojn
Laßt den Väterbrauch uns üben.   Laŭ prapatra mor’ ĝisnuna.
 
40 Ihr mit Kranz und Binsenkörbchen,   40 Tretu nun en nian cirklon,
Tretet in den Ring, ihr Kleinen;   Vi infanoj kaj adoru,
Singt den Reim, wiewohl ihr heute   Vi kun viaj florkronetoj
Klüger tätet, still zu weinen.   Kantu tamen kaj ne ploru!
 
41 Dennoch singt; den jungen Nacken   41 Kantu; ĉar infan’ ne sentas
Schmerzt noch nicht das Joch der Franken;   La subpremon tiom akre,
Singt, und mag es traurig lauten   Fare de la fiaj Frankoj,
Wie das Singen eines Kranken.“ -   Kiujn ni malbenas sakre.“ -
 
42 Und die Knaben und die Mädchen   42 Kaj ekkantis la geknaboj
Huben an mit leiser Stimme:   Kun mallaŭta voĉ’ infana:
„Schirm uns Balder, weißer Balder,   „Gardu nin, Balduro kara,
Vor des Christengottes Grimme!   Je l’ koler’ de l’ Di’ kristana!
 
43 Komm zurück, du säumst so lange;   43 Ho, revenu al ni fine
Sieh, wie Erd’ und Himmel klagen!   - Helpu nin en la mizero -
Komm zurück mit deinem Frieden   Sur la ora sunoĉaro
Auf dem goldnen Sonnenwagen.   Al ni homoj sur la Tero!
 
44 Weißer Balder, weiße Blumen,   44 Ho Balduro, blankajn florojn,
Wie an Bach und Rain sie sprießen,   Kiuj kreskas jen surmonte,
Weiß wie deine lichten Brauen,   Blankajn kiel viaj brovoj,
Legen wir dir gern zu Füßen.   Donas ni al vi volonte.
 
45 Sieh, wir geben, was wir haben:   45 Prenu la malmulton, kion
Arm sind unsre Fruchtgefilde;   Donas la kampar’ malriĉa,
Laß Geringes dir genügen,   Ho Balduro, milda dio,
Weißer Balder, Gott der Milde.   Estu ĝi por vi sufiĉa!
 
46 Gott der Liebe, weißer Balder,   46 Ho Balduro, di’ de l’ amo,
Neige hold dich unsern Grüßen:   Klinu vin al ni favore!
Blumen rein wie unsre Herzen,   Donas ni al vi ĉi tiujn
Legen wir dir gern zu Füßen.“   Blankajn florojn purakore.“
 
47 Und den Opferstein umwandelnd   47 Ĉirkaŭ la oferostono
Warfen sie die heil’gen Kräuter,   Iris ili kaj enĵetis
Lichte Glocken, lichte Flocken,   Sanktajn herbojn en la fajron,
Lichte Sterne auf die Scheiter.   Lumajn florojn ĉirkaŭmetis.
 
48 Dann mit leisen Wispelworten   48 Kaj flustrante la pastrino
Nahm die Priesterin die Schale:   Prenis nun pokalon sian,
„Trinkt des weißen Gottes Minne,   Diris: „Antaŭ ol vi manĝos,
Eh ihr hebt die Hand zum Mahle!“   Trinku nun la amon dian!“
 
49 Durch die Runde ging ein Raunen   49 Kaj aŭdeblis en la rondo
Und gedämpftes Becherklirren,   Nur mallaŭta hom-murmuro,
Wie in herbstlich dürrem Rohre   Same kiel enaŭtune
Abendlüfte heimlich schwirren.   Sonas foliar-susuro.
 
50 Und der krause Opferdiener,   50 Donis la ofer-servisto
Aus des Kessels weitem Bauche   Nun el la kaldrono granda
Gab er jedem von dem Fleische,   Al la homoj en la rondo
Von der Mistel, von dem Lauche. -   Iom de l’ mangaj’ vianda. -
 
51 O es war kein Mahl der Freude! -   51 Ĝoja manĝo ĝi ne estis! -
Stets des Überfalls gewärtig   Tiu aro nebaptita
Saß die Schar der Ungetauften,   Pretis ĉiam je la fuĝo
Stets zum Fliehn, zum Trotzen fertig,   Aŭ je la rezisto spita,
 
52 Wölfen gleich, die tief im Walde   52 Kiel lupoj enarbare
Hastig einen Raub verzehren   Predon kaŝe elmanĝantaj,
Und in jedem Blätterrauschen   Eĉ en foliarsusuro
Hund und Jäger kommen hören. -   La ĉasistojn ekaŭdantaj. -
 
53 Sprach die Drude: „Dankt den Göttern,   53 Diris la pastrin’: „Nun danku
Löscht die Glut und nehmt die Brände:   Kaj estingu l’ fajro-reston! 5)
Dunkles brütet zwischen heute   Mi ne scias, ĉu ni povos
Und der nächsten Sonnenwende;   Festi la venontan feston.
 
54 Denn nicht alle kommen wieder,   54 Ne fidindaj estas ĉiuj,
Und nicht jedem ist zu trauen.   Ja el nia rond’ foriĝos.
Fort! Die Sterne schimmern blasser,   Iru for! La steloj plie
Und der Tag beginnt zu grauen.“ -   Jam paliĝas, nun tagiĝos. - 6)
 
55 In die Gründe glitt die Menge,   55 Iĝis for la homoj, kvazaŭ
Wie verstoben, wie versunken;   Disiĝintaj sen reveno;
Frische Morgenwinde spielten   Kun la cindro kaj fajreroj
Mit der Asche, mit den Funken.   Ludis ventoj de mateno.
 
56 Von der Sonne ersten Strahlen   56 Ardis la montpintoj ruĝe
Glühten rot die fernen Gipfel,   En la lumo de l’ aŭroro;
Und der Schrei der wilden Katze   Sonis de l’ sovaĝa kato
Klang im höchsten Eichenwipfel.   Akra krio en la foro.
 
Verkinto de tiu ĉi Germana poemo estas
Friedrich Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo
Vebero, *1813-12-25 - †1894-04.05).
  Traduko de la Germana poemo "Dreizehnlinden,
Kapitel 5, Am Opfersteine" de Friedrich
Wilhelm Weber (Frederiko Vilhelmo Vebero,
*1813-12-25 - †1894-04.05) en
Esperanton de Manfredo Ratislavo (Manfred
Retzlaff, Stettiner Str. 16, D-59302 Oelde,
Germanio, *1938-11-04).
 
    1) Balduro (germane: Baldur) estis la ĝermana
dio de la lumo.
    2) aŭ:\\Nun tri fojojn nudpiede\\Paŝis la
pastrino digna,\\ Benon diris, grajnojn
ĵetis,\\Ĉirkaŭ tiu fajro ligna.
    3) „Valino“ (germane: Wala) verŝajne
estis profetino aŭ diino laŭ la ĝermana
kredo.
    4) akcentu: Ké en príntempspír’
maténa\\aŭ: Ke en primaver’ matena
    5) aŭ: Kaj estingu la fajrreston;\\aŭ: Kaj
estingu fajroreston;
    6) aŭ:\\Ĉar findindas ja ne ĉiuj,\\Kelkaj
certe nin forlasos.\\Iru for! Jam
plipaliĝas\\La stelar’, la nokto pasos.